وهابيت بر سر دو راهى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨ - ريشههاى خشونت در تعليمات پيشوا

در يك جا مى‌گويد: أيّها المشرك! (اى مشرك)، [١]

در جاى ديگر اعداء الله! (دشمنان خدا)، [٢]

در جاى ديگر للمشركين شبهة اخرى (مشركان ايراد ديگرى دارند!)، [٣]

در جاى ديگر هؤلاء المشركين الجهّال (اين مشركان جاهل!)، [٤]

در جاى ديگر اعداء التوحيد (دشمنان توحيد!)، [٥]

و در جاى ديگر مى‌گويد يك نفر عامى بى‌سواد بر هزار نفر از علماى مشركين (مسلمانانى كه معتقد به شفاعت هستند) غلبه پيدا مى‌كند. [٦]

همان‌گونه كه قبل از اين اشاره شد امام اين مذهب بهره كمى از معلومات اسلامى داشته است و به نظر مى‌رسد از پاسخ‌گويى‌هاى علماى بزرگ عصبانى بوده، لذا آنها را با انواع كلمات اهانت‌آميز خطاب و همه را متّهم به شرك و كفر و جهل مى‌كند، در حالى كه قرآن مجيد با صراحت مى‌گويد: «به كسانى كه اظهار اسلام مى‌كنند و از در صلح در مى‌آيند نگوييد مسلمان نيستيد تا اموال آنها را به عنوان‌

[١]. شرح كشف الشبهات، صفحه ٧٧.

[٢]. همان مدرك، صفحه ٧٩.

[٣]. همان مدرك، صفحه ١٠٩.

[٤]. همان مدرك، صفحه ١٢٠.

[٥]. همان مدرك، صفحه ٦٥

[٦]. همان مدرك، صفحه ٦٨.