مشكات هدايت
(١)
فضيلت عالم
١١ ص
(٢)
مقدّمه
٩ ص
(٣)
صفات شيعه
١٤ ص
(٤)
صفات شيعه (1)
١٥ ص
(٥)
صفات شيعه (2)
٢٠ ص
(٦)
صفات شيعه (3)
٢٤ ص
(٧)
صفات شيعه (4)
٢٧ ص
(٨)
صفات شيعه (5)
٣٢ ص
(٩)
صفات شيعه (6)
٣٦ ص
(١٠)
شيعه واقعى
٤٠ ص
(١١)
شيعه خالص
٤٤ ص
(١٢)
فضايل شيعه
٤٧ ص
(١٣)
مؤمن واقعى
٤٨ ص
(١٤)
نشانههاى مؤمن
٥٢ ص
(١٥)
ويژگيهاى مؤمن
٥٧ ص
(١٦)
چهار ويژگى مؤمن
٦٠ ص
(١٧)
مقام و منزلت مؤمن
٦٣ ص
(١٨)
برآوردن نياز دشمن
٦٧ ص
(١٩)
شخصيّت انسان
٧١ ص
(٢٠)
نشانههاى شخصيّت
٧٤ ص
(٢١)
هدايت هماهنگ با فطرت
٧٧ ص
(٢٢)
پاداش عفّت
٨١ ص
(٢٣)
محاسبه نفس
٨٦ ص
(٢٤)
مبارزه با هواى نفس
٩٠ ص
(٢٥)
اهميّت قرآن
٩٥ ص
(٢٦)
تلاوت قرآن
٩٨ ص
(٢٧)
نصايح سه گانه
١٠١ ص
(٢٨)
ده دستور اجتماعى و خودسازى
١٠٧ ص
(٢٩)
چهار سفارش مهمّ
١١٢ ص
(٣٠)
پيروز كيست؟
١١٥ ص
(٣١)
اعمال نيك كليدى
١٠٤ ص
(٣٢)
اصول سعادت انسان
١١٨ ص
(٣٣)
خير دنيا و آخرت
١٢٢ ص
(٣٤)
موعظه پيامبر صلى الله عليه و آله به ابوذر
١٢٥ ص
(٣٥)
حسن عاقبت
١٢٨ ص
(٣٦)
شكر نعمت
١٣٢ ص
(٣٧)
نعمتهاى مخفى
١٣٥ ص
(٣٨)
نعمت سلامتى
١٣٩ ص
(٣٩)
نزديكترين افراد به پيامبر صلى الله عليه و آله
١٤٣ ص
(٤٠)
سخن و زبان
١٤٧ ص
(٤١)
حكومت مهدى
١٥١ ص
(٤٢)
ناصران دين خدا
١٥٩ ص
(٤٣)
بهترين خلايق
١٦٤ ص
(٤٤)
برترين مقام
١٦٦ ص
(٤٥)
عابدترين مردم
١٧٠ ص
(٤٦)
بهترين و بدترين معاش
١٧٢ ص
(٤٧)
قم، يكى از درهاى بهشت
١٧٥ ص
(٤٨)
استغفار
١٧٨ ص
(٤٩)
تكيه بر غير خدا و عمل بدون علم
١٨٢ ص
(٥٠)
آثار گناه
١٨٥ ص
(٥١)
بدترين گناه
١٨٩ ص
(٥٢)
گناهانى كه بخشى از عقوبتش در دنياست
١٩٢ ص
(٥٣)
على عليه السلام در كلام خدا
١٩٦ ص
(٥٤)
على با حق و حق با على است
١٩٩ ص
(٥٥)
كمك به برادر مؤمن
٢٠٤ ص
(٥٦)
حق مسلمان بر برادر مسلمانش
٢٠٨ ص
(٥٧)
سه گروه كه حقّ بزرگى دارند
٢١١ ص
(٥٨)
شرايط آمر به معروف و ناهى از منكر
٢١٥ ص
(٥٩)
محسن كيست؟
٢٢٠ ص
(٦٠)
دوست خوب
٢٢٤ ص
(٦١)
دوست ناصح
٢٢٨ ص
 
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص

مشكات هدايت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٩ - برآوردن نياز دشمن

مى‌افتد افرادى بايد قربانى شوند، مانند حركت‌هاى انتحارى كه در اصل شهادت طلبانه است يعنى شخص خود را قربانى دين اسلام مى‌كند.

عبادت‌هاى ما هم جمعى است به عنوان مثال نماز رسمى، نماز جماعت است و يا عمره مراسم فردى است ولى مهم حج است كه گروهى و جمعى است، پس اسلام طرفدار جامعه است، و بر همين اساس يكى از امورى كه در اسلام جايگاه مهمّى دارد كمك‌هاى مردمى است. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد: «الخَلْقُ كُلُّهُمْ عِيَالُ اللَّهِ‌؛ مردم همگى تحت سرپرستى خداوند هستند» [١] و انفاق در راه خدا هم انفاق بر بندگان خداست و خداوند مى‌فرمايد: «لَنْ تَنَالُوا البِرِّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ‌؛ هرگز به (حقيقت) نيكوكارى نمى‌رسيد مگر اين كه از آنچه دوست مى‌داريد (در راه خدا) انفاق كنيد» [٢] پس اگر مى‌خواهيد بنده خوبى باشيد انفاق‌كنيد.

در ميان اعمال هيچ عملى مانند انفاق پاداش ندارد. در بعضى از تعابير براى اعمال حسنه ده برابر و در بعضى هفتاد برابر ثواب گفته شده است، ولى در مورد انفاق حداقل ثواب آن هفتصد برابر است:

«مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِى سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِى كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِئَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ؛ كسانى كه اموال خود را


[١] وسائل الشيعه، ج ١١، ص ٥٦٦.

[٢] سوره آل عمران، آيه ٩٢.