مشكات هدايت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠ - صفات شيعه (٤)

خدا شرك مى‌ورزند (و فرمان شيطان را به جاى فرمان خدا گردن مى‌نهند)». [١] كسانى كه او را شريك خداوند قرار مى‌دهند و از او اطاعت مى‌كنند، روز قيامت شيطان به آنها مى‌گويد: «وَ مَا كَانَ لِىَ عَلَيْكُمْ مِنْ سُلْطَانٍ إِلَّا انْ دَعَوْتُكُمْ فَاسْتَجَبْتُمْ لِى فَلَا تَلُومُونِى وَلُومُوا أَنْفُسَكُمْ‌؛ من بر شما تسلّطى نداشتم جز اين كه دعوتتان كردم و شما دعوت مرا پذيرفتيد بنابراين مرا سرزنش نكنيد خود را سرزنش كنيد» [٢].

اين نكته قابل ذكر است كه خودِ شيطان براى كسانى كه در راه تكامل هستند اسباب تكامل است، چون با او گلاويزشدن و دست و پنجه نرم كردن باعث تقويت ايمان است. يكى از مورّخان معروف غربى «تواين‌بى» در كتاب فلسفه تاريخ مى‌گويد:

من در تمام تمدّن‌هايى كه در دنيا به وجود آمده دقّت كردم، هيچ تمدّنى به وجود نيامد مگر مورد هجوم دشمن قوى خارجى قرار گرفت و براى دفاع، تمام قوايش را بسيج كرد و شكوفا شد.

پس در خلقت شيطان حكمتى است، همچنان كه اگر هواى نفس نبود عارفان قوى نمى‌شدند.

قرآن مى‌فرمايد: «انَّ عِبَادِى لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطِانٌ» [٣] لحن آيه اين نيست كه شيطان با شيعيان گلاويز نمى‌شود، بلكه خداوند مى‌فرمايد من حامى و ياورشان هستم، آنها به سوى من آمده و بنده من شده‌اند و

[١] سوره نحل، آيه ١٠٠.

[٢] سوره ابراهيم، آيه ٢٢.

[٣] سوره إسراء، آيه ٦٥.