مشكات هدايت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٦ - كمك به برادر مؤمن

كمك كند، او را كمك كن كه از دو حال خارج نيست يا نيازمند واقعى است كه به مقصود رسيده‌اى و اگر هم نيازمند واقعى نباشد تو اهل بهشتى.

كمك به نيازمند دو اثر دارد، كه يك اثر در كمك شونده است و مشكل او حل مى‌شود و خدمت به خلقِ خداست كه از بزرگترين عبادات است.

اثر ديگر براى كمك كننده است چون كمك كننده از كمك كردن اثر معنوى مى‌گيرد كه همان تقويت روح تقوا، نورانيّت، صفا، همبستگى و محبّت است. قرآن مى‌فرمايد:

«مَثَلُ الَّذَيِنَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِى سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِى كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِأَةُ حَبَّةٍ [١]

؛ مَثَل كسانى كه يك درهم در راه خدا بدهند مَثَل دانه‌اى است كه بكارند و هفتصد دانه شود».

بعضى در تفسير آيه مى‌گويند كسى كه در راه خدا درهمى خرج كند هر درهم او مانند دانه‌اى است كه مى‌كارند و ٧٠٠ دانه مى‌شود، ولى ما معتقديم كه شخص بخشنده درهم مانند دانه است و رويش پيدا مى‌كند، پس در جايى كه كمك خواهنده اهل نبود، تو اهل آن خواهى شد و براى تو نورانيّت و صفا مى‌آورد.

عدّه‌اى براى فرار از كمك به مردم مى‌گويند از كجا معلوم كه آن شخص اهل باشد، امام سجّاد عليه السلام مى‌فرمايد، بهانه درست نكنيد،

[١] سوره بقره، آيه ٢٦١.