مشكات هدايت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥ - نشانههاى مؤمن
واقع غناى درون است.
٥- عدالت در برابر دشمن
حضرت نمىفرمايد مؤمن به مسلمانان و يا مردم ظلم نمىكند، يعنى معلوم است كه به مسلمان ظلم نمىكند بلكه به دشمن خود هم ظلم نمىكند و مصداق «وَ لايَجْرِمَنَّكُمْ شَنَئَانُ قَوْمٍ عَلَى ألَّا تَعْدِلُوا اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى؛ دشمنى با جمعيّتى، شما را به گناه و ترك عدالت نكشاند، عدالت كنيد كه به پرهيزگاران نزديكتر است» [١] مىباشد. مبادا در مقام داورى خورده حسابها و دشمنىها باعث شود كه درباره دشمنان داورى به ظلم كنيد؛ وقتى در مقام قضاوت، بزرگترين دشمن و نزديكترين دوست را براى قضاوت بياورند، اگر حق با دشمن هم باشد مؤمن ظلم نمىكند، حتّى در حقّ دشمن خود.
٦- تحميل نكردن به دوستان
مؤمن درباره دوستانش تحميل نمىكند، به عنوان مثال در جمعى كه زندگى مىكند اگر بنشيند و دست به سياه و سفيد نزند و كمك نكند، اين تحميل كردن است و صحيح نيست. در حديث معروفى داريم كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در سفرى همراه دوستان و اطرافيانش به منزلگاهى رسيدند و گوسفندى همراه داشتند كه بنا شد آن را ذبح كرده و غذا تهيّه كنند؛ يكى گفت ذبح گوسفند بر عهده من، ديگرى پوست كندنش را بر عهده گرفت، سوّمى آماده كردن براى طبخ را عهده دار شد، ديگرى
[١] سوره مائده، آيه ٨.