مشكات هدايت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩١ - بدترين گناه
سرمايه به شمار مىرود، اعتماد مردم به يكديگر است، و از چيزهايى كه اعتماد را ويران مىكند، دروغ است.
در جوامع امروزى به ظاهر همه دور هم هستند، ولى هيچكس به ديگرى اعتماد ندارد، چون به يكديگر دروغ مىگويند.
دروغ انواعى دارد، گاهى مردم به هم دروغ مىگويند و گاهى به خدا و گاهى به خود، به عنوان مثال روزانه در نمازهاى خود ده بار «إِيَّاكَ نَعْبُدُ و إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ» مىگويد، ولى در كنار خداپرستى چيزهاى ديگرى مانند مقام، شهوت، مال و ... را مىپرستد، و يا در تشهّد «وَحْدَهُلَاشَرِيكَ لَهْ» مىگويد، ولى در عمل شريكهاى متعدّدى مثل هواى نفس و ثروت نامشروع دنيا را براى خدا شريك قرار مىدهد، و يا «اسْتَغْفُرِاللَّهَ» مىگويد و از گناه خود ابراز پشيمانى مىكند، ولى بازمرتكب آن مىشود.
گاهى انسان به خودش دروغ مىگويد؛ به عنوان مثال تنبل است و حوصله انجام كار را ندارد ولى مىگويد تقوا اجازه نمىدهد و يا تكبّر دارد ولى نام خويشتندارى بر آن مىنهد، در واقع به خودش دروغ مىگويد و خود را فريب مىدهد.