مشكات هدايت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٤ - نشانههاى مؤمن
٣- شكر گذار در حال آرامش
وقتى در آسايش و آرامش است همه چيز را فراموش نمىكند.
بعضى از افراد هستند كه وقتى در شدّت امواج گرفتار مىشوند به ياد خدايند
«فَإِذَا رَكِبُوا فِى الفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَّمَا نَجَّاهُمْ إِلَى البَرِّ إِذَا هُمْ يُشْرِكُونَ
؛ هنگامى كه سوار كشتى شوند خدا را با اخلاص مىخوانند (و غير او را فراموش مىكنند) امّا هنگامى كه خدا آنها را به خشكى رساند و نجات داد باز مشرك مىشوند» [١] و يا وقتى گرفتار زندان است مشغول دعا، نماز و زيارت عاشوراست، ولى وقتى از زندان خلاص شد، همه چيز را فراموش مىكند.
انسان با ايمان در موقعى كه خدا به او نعمت مىدهد خدا را فراموش نمىكند، مانند «أياز» كه وقتى وزير شاه شد، لباس چوپانى خودش را نگه داشت و به آن نگاه مىكرد و مىگفت: تو همان چوپانى كه الآن وزير شاه شدهاى و خدا تو را به اين مقام رسانده است.
٤- قانع به روزى خدا
مؤمن قانع است و حريص نيست و به بالا دست خودش نگاه نمىكند، بلكه به پايين دست خود نگاه مىكند كه ببيند آنها در چه وضعيّتى هستند. تلاش مىكند، ولى حرص ندارد، قانع است ولى تلاش هم مىكند. در روايات داريم كه غناى واقعى قناعت است كه در
[١] سوره عنكبوت، آيه ٦٥.