مشكات هدايت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٧ - سخن و زبان

و سيزده سوره قرآن است كه با بسم اللَّه و عطوفت و رحمت عامّه و خاصّه شروع مى‌شود و فقط يك سوره در مورد خشونت است. پس اسلام دين محبّت و عاطفه است، حتّى در برخورد با مشركان هم دستور محبّت مى‌دهد.

سخن و زبان‌

قَالَ الامامُ عَلِىٌّ عليه السلام:

«مَا خَلَقَ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ شَيْئاً أحْسَنَ مِنَ الكَلَامِ وَ لَاأقْبَحَ مِنْهُ بِالْكَلَامِ ابْيَضَّتِ الوُجُوهُ وَ بِالْكَلَامِ اسْوَدَّتِ الوُجُوهُ ...

فَإنَّ اللِّسَانَ كَلْبٌ عَقُورٌ فَإنْ أنْتَ خَلَّيْتَهُ عَقَرَ وَ رُبَّ كَلِمَةٍ سَلَبَتْ نِعْمَةً». [١]

حضرت على عليه السلام (در وصيّتش به محمّد بن حنفيّه) مى‌فرمايد:

خداوند مخلوقى را بهتر از كلام و مخلوقى را بدتر از كلام نيافريده است، رو سفيدى و روسياهى به سبب كلام است و همانا زبان مانند سگ درنده‌اى است كه اگر رها شود، مى‌درد و چه بسا كلامى كه نعمت را سلب مى‌كند.

[١] وسائل الشيعه، ج ٨، ص ٥٣٥.