مشكات هدايت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦١ - ناصران دين خدا
در درون مسلمين بدعتها را نابود مىكند) همانگونه كه سُفَها حق را از بين مىبرند، تا آنجا كه ظلمى ديده نمىشود و امر به معروف و نهى از منكر مىكنند.
شرح حديث:
روايت در تفسير امام حسن عسگرى عليه السلام در ذيل آيه:
«الَّذِينَ إنْ مَكَّنَّاهُمْ فِى الأَرْضِ أقَامُوا الصَّلوةَ وَ آتُوا الزَّكوةَ؛ [١] كسانى كه اگر به آنها تمكين و قدرت در زمين داديم نماز را به پا مىدارند و زكوة مىدهند» آمده است.
با توجّه به آيه قبل كه مىفرمايد: «وَ لَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مِنْ يَنْصُرُهُ إنَّ اللَّهَ لَقَوىٌّ عَزِيزٌ» [٢] مراد از «الذى» در اين آيه، كسانى هستند كه ناصر دين خدا و بندگان خدا و ارزشهاى والاى اسلامى باشند كه خداوند آنها را يارى مىكند، پس ناصران دين خدا همان «الذين إن مكّنّاهم ...» هستند كه نماز به پا مىدارند و همه را نماز خوان كرده و با ارزشهاى والاى نماز آشنا مىكنند و زكوة مىپردازند.
از اين حديث استفاده مىشود كه ناصران دين خدا فقط ائمّه نيستند، بلكه مصداق اتّم آن ائمّه عليهم السلام و حضرت مهدى (عج) و اصحاب ايشان هستند. براى اين كه بدانيم كه آنها چه مىكنند تا در مسير آنها حركت
[١] سوره حج، آيه ٤١.
[٢] سوره حج، آيه ٤٠.