مشكات هدايت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٣ - سه گروه كه حقّ بزرگى دارند
كه حقّ معلّمان خير را سبك بشمرد، منافق بيّن النفاق است.
معلّم خير تعبير جالبى است و همه امورى كه داراى منشأ خيرى است در ذيل آن داخل است. تعبير خير علوم قرآن و علومى مانند حديث، فقه، علوم طبيعى، پزشكى، علومى كه باعث آبادى جامعه است و علوم نشأت گرفته از مبادى الهى كه خير و بركتى براى جامعه دارد همه را شامل مىشود، چرا كه خير يكى از وسيعترين كلمات است و تمام پهنه جامعه انسانى را در بر مىگيرد.
احترامى كه در همين روايت كوتاه به مقام معلّم گذاشته شده، احترام بزرگى است چرا كه استخفاف كننده آن را منافق بينّ النفاق مىداند. مقام علم و معلّم بسيار والاست و كافى است براى اهميّت مقام علم و معلّم به اين نكته توجّه كنيم كه براى همه چيز حدّى هست ولى اسلام براى علم حدّى معيّن نكرده و از نظر زمان و مكان و معلّم و مقدار تلاش نامحدود است.
نامحدود از نظر زمان، زيرا مىفرمايد:
«أُطْلِبُوا العِلْمَ مِنَ المَهْدِ إِلَى اللَّحَدِ».
نامحدود از نظر مكان، زيرا مىفرمايد:
«أُطْلِبُوا العِلْمَ وَلَوْ بِالصِّينِ
(چين نقطه انتهايى آبادى در دنياى آن روز بود» [١].
نامحدود از نظر مقدار تلاش، زيرا مىفرمايد:
[١] ميزان الحكمه، ١٣٧٤٠.