مشكات هدايت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٢ - شخصيّت انسان
گرانبها در دست كودك، وسيلهاى براى بازى است و در نظر او ارزشى ندارد و به ارزانى آن را از دست مىدهد.
جواهرهاى گرانقيمت و پربها در جهان داراى اسم است و يكى از گوهرهاى نامى دنيا توسّط شخص رهگذرى كشف شد، در حالى كه بچّهها با آن در حال بازى بودند و در مقابل چيز بى ارزشى آن رابه دست آورد.
شخصيّت انسان هم همين است، اگر براى آن ارزش قائل باشد به آسانى نمىفروشد. قرآن در اين زمينه مىفرمايد، در عالم هستى بعد از ذات پاك الهى چيزى گرانقيمتتر از انسان نيست و دليل آن اين است كه همه چيز براى انسان خلق شده:
«خَلَقْتُ الأشْيَاءَ لِأجْلِكَ وَ خَلَقْتُكَ لِأجْلِى؛ همه اشيا را براى تو خلق كردم و تو را براى خودم خلق كردم» [١] و بالاترين مخلوقات خدا (فرشتگان) بر انسان سجده كردند «فَسَجَدَ الْمَلَائِكَةُ كُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ؛ پس همه ملائكه بر آدم سجده كردند» [٢]، از اين جا قيمت و ارزش انسان روشن مىشود. علاوه بر اين تمام اشيا براى انسان مسخّر شدهاند؛ يعنى همه آنها براى انسان كار مىكنند كه نشان دهنده مقام انسان است.
حال اگر گوهر نفس را بشناسيم آن را در مقابل شهوات زودگذر و مقامات بىارزش دنيايى نمىفروشيم، ولى اگر ارزش خود را نشناسيم،
[١] جواهر السنيّه، ص ٣٦١.
[٢] سوره حجر، آيه ٣٠.