حيله هاى شرعى و چاره جويى هاى صحيح - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٨ - ادلّه نظريّه مشهور

وصف تغيير كرد، و انسان به سفر رفت، حكم نيز تغيير مى‌كند، و بر ما لازم نيست كه دائما وصف حضور را حفظ كنيم، تا حكم وجوب روزه لازم الاجرا باشد.

نتيجه اين كه از اين آيه شريفه، وجوب اقامه (و ترك سفر) در ماه رمضان فهميده نمى‌شود.

مگر اين كه گفته شود: مفهوم آيه اين است كه هر كس آغاز ماه مبارك را در حضر درك كند، بايد تمام ماه را روزه بگيرد؛ يعنى توقّف كند و به سفر نرود. ولى اين تفسير خالى از تأمّل نيست.

امّا در مورد معناى روايات مذكور، اگر سند آن دو روايت معتبر باشد- كه سند يكى از آن دو معتبر است- بايد گفت نوعى استدلال به بطون آيات قرآن است. و در اين صورت، ممنوعيّت سفر در ماه مبارك رمضان را بايد بپذيريم (البتّه با قطع نظر از دلايل آينده).

ادلّه نظريّه مشهور

همان گونه كه قبلا گفتيم مشهور بين فقهاى ما جواز سفر در ماه مبارك رمضان است. براى اين نظريّه به روايات متعدّدى- كه دلالت بر جواز مشايعت دوست و رفيق مسافر (كه يك كار مستحبّى است) يا مشايعت مسافر كربلا و مانند آن دارد- مى‌توان استناد جست، اين روايات بر دو گونه است:

اوّل: رواياتى كه به طور مطلق دلالت بر جواز سفر در رمضان دارد.

دوّم: رواياتى كه مسافرت را حتّى براى امور مستحبّى تجويز مى‌كند. به اين روايات توجّه كنيد.