حيله هاى شرعى و چاره جويى هاى صحيح - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٢ - دليل قول مشهور

نمى‌شناسيم، و اين گونه تلقيح‌ها ارتباطى با نكاح ندارد، و اگر فرزند «شبهه» هم حلال است، چون به گمان نكاح صورت گرفته است.

نتيجه اين كه تلقيح نطفه اجنبى در رحم زن اجنبى جايز نمى‌باشد.

و امّا صورت چهارم، يعنى نطفه زن و مرد بيگانه‌اى را در خارج رحم تركيب كنند، سپس آن را به رحم همسر آن مرد تلقيح نمايند.

حكم اين نوع تلقيح، از آنچه در صورت دوّم و سوّم گفته شد، روشن مى‌گردد، زيرا ولادت بايد از عقد شرعى نشأت بگيرد، و اين نوع تلقيح غير مشروع است.

توضيح اين كه: فقها نكاح را از عبادات مى‌شمرند، منظورشان از اين تعبير چيست؟ عبادت بر دو قسم است:

١- عبادت به معناى خاص، كه بدون قصد قربت صحيح نيست، مانند نماز و روزه و حجّ و مانند آن.

٢- عبادت به معناى عام، كه صحّت آن مشروط به قصد قربت نيست؛ بلكه دست يافتن به ثواب آن مشروط به قصد قربت است؛ مانند زكات و امثال آن.

در مورد نكاح هيچ يك از دو معناى فوق نمى‌تواند منظور فقها باشد. امّا معناى اوّل، كه روشن است، و امّا معناى دوّم اختصاص به نكاح ندارد، بلكه در تمام معاملات نيز صادق است، بنابراين منظور فقها چيز ديگرى است.

بعضى گفته‌اند: منظور اين است كه نكاح همچون عبادات توقيفى‌