(شما مرا ساده‌لوح مى‌خوانيد، نه چنين نيست؛ زيرا) خداوند عالم به من آن قدر عقل داده كه اگر آن را بين تمام ديوانه‌ها و نادان‌هاى عالم تقسيم كنند، همگى عاقل مى‌شوند و آن قدر به من قوّت و قدرت داده كه اگر آن را بين تمام ناتوانان جهان تقسيم كنند همه توانا مى‌گردند و آن قدر شجاعت و دلاورى داده كه اگر بين تمام ترسوهاى عالم تقسيم شود، همگى شجاع مى‌شوند!

آنان با اين پاسخ دندان‌شكن با سرافكندگى تمام و نااميد از دست يافتن به پيامبر صلى الله عليه و آله از خانه آن حضرت خارج شدند.

اگر على عليه السلام كمترين شكّ و ترديدى نسبت به خداوند يا رسول او داشت، آيا حاضر مى‌شد اينگونه جان خود را به خطر بيندازد؟

٢- دشمن در جنگ احد، كه بر اثر دنياپرستى گروهى از مسلمانان، به پيروزى نسبى دست يافت، علاوه بر استفاده از غفلت مسلمانان، به جنگ روانى نيز پرداخت. فرمانده دشمن، كه پيامبر صلى الله عليه و آله را در ميدان جنگ مجروح ديد، با صداى بلند فرياد زد: «محمّد كشته شد!» عدّه زيادى، و طبق برخى روايات همه، با شنيدن اين سخن فرار كردند، ولى على عليه السلام كه به گفتار پيامبر صلى الله عليه و آله مبنى بر پيروزى اسلام بر كفر ايمان داشت و لحظه‌اى در ايمان خويش ترديد نداشت، به اين سخن توجّهى نكرد و همچنان به نبرد تن به تن با دشمن ادامه داد! تا اين كه جسد سراسر مجروح پيامبر صلى الله عليه و آله را يافت و همچون پروانه‌اى بر گرد شمع وجود آن حضرت مى‌گشت و از فرستاده خدا دفاع مى‌كرد. شجاعت و ايمان و تلاش فراوان على عليه السلام، جنگ روانى دشمن را خنثى‌ كرد و مسلمانان فهميدند كه پيامبر صلى الله عليه و آله هنوز زنده است، بدين جهت عدّه‌اى به ميدان بازگشتند كه به هر حال جنگ با تمام سختيها و مشكلاتش پايان يافت و دشمن با يأس و نااميدى از نابودى پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله به مكّه بازگشت. على در اين جنگ بر اثر رشادتها و مبارزات فراوانى كه از خود نشان داد، نزديك به ٩٠ زخم برداشت! پيامبر صلى الله عليه و آله دو طبيب و جرّاح فرستاد تا على را درمان كنند، امّا آنها بزودى بازگشتند و عرض كردند: يا رسول اللَّه! زخم‌هاى على بقدرى به هم نزديك است كه اقدام به دوختن هر كدام باعث بازشدن زخم ديگر مى‌شود!