به عبارت ديگر، بحث ما پيرامون آياتى است كه دلالت بر ولايت و امامت امير المؤمنين عليه السلام دارد و آيه فوق دلالت بر اين امر ندارد، بلكه نهايت چيزى كه دلالت دارد عصمت اهل البيت است. چرا به اين آيه استدلال كرده‌ايد؟

پاسخ: اگر مقام عصمت براى اهل البيت عليهم السلام ثابت شود، امامت هم همراه آن است؛ زيرا همانگونه كه گذشت، امام مطاع بى‌قيد و شرط است و اطاعت از امام بدون هيچ قيد و شرطى بر همه واجب است و اطاعت بى‌قيد و شرط براى غير معصوم ممكن نيست، پس امام بايد معصوم باشد. و از سوى ديگر اگر قرار شود امامى انتصاب يا انتخاب شود، با وجود معصوم نبايد به سراغ غير معصوم رفت.

خداوند در آيه ١٢٤ سوره بقره، كه در مورد حضرت ابراهيم عليه السلام است، در مقام پاسخ به تقاضاى امامت حضرت ابراهيم عليه السلام و پس از اين كه آن حضرت امتحانات سخت و مشكلى را پست سر مى‌گذارد، او را به امامت نصب مى‌كند، و پس از وصول به پيامبرى و اولو العزمى و خليل الرّحمن بودن، منصبى بالاتر به نام امامت به او مى‌دهد. ولى در مقابل تقاضاى آن حضرت براى استمرار امامت در نسل و ذريّه‌اش مى‌فرمايد:

«لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ‌؛ عهد امامت من به ظالمين نمى‌رسد.»

و بدينسان عصمت را جزء لا ينفكّ امامت مطرح مى‌كند و كسانى كه حتّى قبل از امامت آلوده به ظلم شده‌اند را شايسته امامت نمى‌داند.

سؤال دوم: قبول داريم كه هر امامى بايد معصوم باشد؛ ولى آيا هر معصومى امام است؟ مگر حضرت زهراء عليها السلام معصوم نبود، پس چرا امام نشد؟

پاسخ: عصمت در ميان زنان ملازم با امامت نيست؛ ولى در بين مردان ملازم است و لهذا معصومى غير از پيامبران و ائمّه عليهم السلام در بين مردان جهان سراغ نداريم!

سؤال سوم: در مباحث قبل گفته شد كه اختلاف ضميرهاى آيه تطهير با آيات قبل و بعد آن، كه در مورد زنان پيامبر صلى الله عليه و آله نازل شده است، سبب مى‌شود كه مخاطب آيه تطهير اشخاصى ديگر غير از همسران پيامبر باشند، در حالى كه شبيه اين اختلاف ضميرها را در داستان فرزند دار شدن حضرت ابراهيم عليه السلام در كهولت سن داريم، ولى در عين حال همسر آن حضرت هم مخاطب آيه هست. در آيه ٧٣