گفته دانشمندان خورشيد آن يك ميليون و دويست هزار مرتبه بزرگتر از زمين است و يكصد ميليارد ستاره در منظومه شمسى آن وجود دارد كه متوسّط آنها مثل خورشيد است و اين تنها در منظومه شمسى است، اگر اراده خداوند تعلّق بگيرد كه همانند اين عالم ساخته شود كافى است كه فرمان ساختن دهد، بلافاصله ايجاد خواهد شد «الْعَظَمَةُ للَّهِ الْواحِدِ الْقَهّارِ [١]»!

حال كه با دو قسم اراده الهيّه آشنا شديم، آيا منظور از اراده الهيّه در آيه تطهير، اراده تشريعى است يا تكوينى؟ يعنى آيا خداوند از اهل البيت عليهم السلام خواسته است كه پاك و طاهر باشند و از رجس و پليديها دورى گزينند و يا خداوند خود پليدى و رجس را از وجود آنها شسته و آنها را پاك و طاهر كرده است؟

پاسخ: بدون شك منظور اراده تكوينيه است؛ زيرا دستور به پاكى و تقوا مخصوص اهل البيت نيست، بلكه اين دستور عام است و شامل همه مسلمانان مى‌شود در حالى كه- همانطور كه قبلًا گفتيم- مقتضاى‌ «انّما» اين است كه چيز تازه‌اى به اهل البيت عليهم السلام اختصاص داده شده كه شامل همه مسلمانان نمى‌شود.

نتيجه اين كه، خداوند متعال با اراده تكوينيّه خويش موهبتى به اهل البيت عليهم السلام كرده و نيرويى به نام «عصمت» در وجود آنان آفريده كه هر پليدى و ناپاكى را از آنها دور مى‌كند و همواره پاك و خالى از گناه و خطا خواهند بود!

سؤال: آيا نيروى عصمت كه در معصومين عليهم السلام است جنبه اجبارى دارد؟

به عبارت ديگر، آيا آن بزرگواران بدون اختيار از گناه اجتناب مى‌كنند و بدون اختيار، فرامين خداوند را اطاعت مى‌نمايند؟

و به تعبير سوم، آيا اگر بخواهند گناه كنند، نمى‌توانند گناه كنند؟ اگر چنين باشد كه مقام عصمت افتخار نيست. اگر غير از اين است، آن چيست؟

پاسخ: محال بر دو قسم است: ١. محال عقلى‌ ٢. محال عادى.

«محال عقلى» آن است كه چيزى از نظر وقوع محال باشد، مثل اين كه در لحظه واحد هم شب باشد و هم روز، اين عقلًا محال است. يا كتابى كه شما مطالعه‌

[١] عظمت و بزرگى مختصّ پروردگار يكتاى قهّار است.