آيات ولايت در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤١ - بازگشت به سوى خدا

آيه توبه آدم‌

فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ‌

سپس (حضرت) آدم از پروردگارش كلماتى دريافت داشت؛ (و با آن‌ها توبه كرد) و خداوند توبه او را پذيرفت؛ چرا كه خداوند توبه‌پذير و مهربان است.

«سوره بقره، آيه ٣٧»

دورنماى بحث‌

آيه فوق، كه از يك سو گوشه‌اى از داستان حضرت آدم عليه السلام را بيان مى‌كند، و از سوى ديگر دليل مهمّى بر مشروعيّت توسّل مى‌باشد، و از سوى سوم سخن از توبه و بازگشت به سوى خدا دارد، از آيات فضايل خمسه طيّبه عليهم السلام محسوب مى‌شود. علاوه بر موضوعات سه‌گانه فوق، رواياتى در منابع عامّه و خاصّه در مورد پيوند اين آيه با اهل البيت عليهم السلام وجود دارد كه در ادامه بحث به آن‌ها خواهيم پرداخت.

شرح و تفسير

بازگشت به سوى خدا

«فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ‌»- بعد از ماجراى وسوسه ابليس و دستور خروج آدم از بهشت، آدم متوجّه شد كه به خويشتن ستم كرده، و بر اثر فريب شيطان از آن محيط آرام و پرنعمت بيرون رانده شده، و در محيط پرزحمت‌