آيات ولايت در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٦ - اعترافى ناخواسته!

١٠. أَلا وَ مَنْ ماتَ عَلى‌ بُغْضِ آلِ مُحَمَّدٍ جاءَ يَوْمَ الْقِيامَةِ مَكْتُوبٌ بَيْنَ عَيْنَيْهِ آيِسٌ مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ‌

آگاه باشيد! كسى كه با بغض و كينه آل محمّد عليهم السلام بميرد، در روز قيامت (به سمت صحراى محشر) مى‌آيد، در حالى كه بر پيشانى‌اش نوشته‌اند: اين، مأيوس و نااميد از رحمت الهى است!

بغض آل محمّد عليهم السلام چقدر خطرناك است، كه اين قدر باعث سقوط و بدبختى مى‌شود؟!

١١. الا وَ مَنْ ماتَ عَلى‌ بُغْضِ آلِ مُحَمَّدٍ ماتَ كافِراً

كسى كه با بغض و كينه آل محمّد عليهم السلام بميرد، كافر از دنيا مى‌رود!»

اين اثر سوء، بدتر از اثر قبلى بغض آل محمّد عليهم السلام است.

١٢. الا وَ مَنْ ماتَ عَلى‌ بُغْضِ آلِ مُحَمَّدٍ لَمْ يَشُمَّ رَائِحَةَ الْجَنَّةِ

كسى كه با بغض اهل بيت عليهم السلام بميرد، بوى بهشت را استشمام نمى‌كند.

جالب اين كه طبق بعضى روايات «بوى خوش بهشت، از فاصله هزار سال راه حس مى‌شود! [١]»

طبق اين روايت، معناى جمله بالا چنين مى‌شود: كسى كه داراى بغض آل محمّد است، نه تنها وارد بهشت نمى‌شود؛ بلكه تا فاصله ٥٠٠ سال از بهشت دور است، بدين جهت بوى بهشت را استشمام نمى‌كند. خلاصه اين كه، چنين شخصى بسيار از بهشت دور است!

چگونه انسان مى‌تواند باور كند دانشمندى همانند فخر رازى، چنين روايت زيبا و پرمحتوايى را با آن همه آثار مهم و فوق العاده نقل كرده باشد و بدون توجّه و دقّت و مطالعه كافى، آن را به محبّت ظاهرى و ساده آل محمّد عليهم السلام تفسير كرده‌

[١] ميزان الحكمة، باب ٥٥٣، حديث ٢٥٨٥. پيامبر صلى الله عليه و آله در اين روايت مى‌فرمايد:

«جبرئيل به من خبر داد كه بوى (خوش) بهشت از هزار سال راه استشمام مى‌شود، ولى چند دسته (حتّى) بوى بهشت را هم استشمام نمى‌كنند، از جمله: ١. عاق والدين ٢. كسى كه (بدون عذر شرعى) صله رحم را ترك كرده است ٣. پيرمردى كه در پيرى آلوده زنا شده است ...»