آيات ولايت در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٥ - توسّل حضرت آدم!

نمى‌دهد، بلكه گناه را با رنگ و لباسى ديگر و چهره‌اى جديد و جذّاب عرضه مى‌كند، به گونه‌اى كه گاه انسان گناه را به عنوان عبادت و انجام وظيفه شرعى انجام مى‌دهد! همان‌گونه كه خداوند در مورد خورشيدپرستان، كه مشرك بودند، مى‌فرمايد:

وَجَدْتُها وَ قَوْمَها يَسْجُدُونَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ أَعْمالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيلِ فَهُمْ لا يَهْتَدُونَ‌ [١]

او (ملكه سبا) و قومش را ديدم كه براى غير خدا- خورشيد- سجده مى‌كنند؛ و شيطان اعمالشان را در نظرشان (خوب) جلوه داده، و آن‌ها را از راه (حق) بازداشته است؛ از اين رو هدايت نمى‌شوند.

بر اين اساس، شيطان براى فريب دادن آدم به وى گفت:

هَلْ أَدُلُّكَ عَلى‌ شَجَرَةِ الْخُلْدِ [٢]

آيا تو را راهنمايى كنم به درختى كه اگر از آن استفاده كنى همواره و جاودانه در بهشت خواهى ماند؟

بشر فطرتاً خواهان جاودانگى است و از فنا و نيستى هراسان است. آن‌ها كه از مرگ مى‌ترسند بدان جهت است كه مرگ را فنا و نابودى مى‌دانند، امّا پيروان اسلام و مكتب اهل البيت، كه مرگ را تنها انتقال از جهانى به جهان بزرگتر مى‌دانند، از آن هرگز نمى‌ترسند.

به هر حال، شيطان با اين حيله كه درخت ممنوع باعث جاودانگى در بهشت مى‌شود، آدم را وسوسه كرد. وى از ياد و فرمان خداوند غافل شد و از آن درخت خورد! سپس فهميد كه شيطان او را فريفته است. آدم از اين كار به سختى نادم و پشيمان شد و قصد داشت توبه كند، ولى راه توبه و توسّل را نمى‌دانست. خداوند متعال راه توسّل را به او نشان داد، كلماتى از خداوند به او القا شد، آن كلمات را در توسّل و توبه خويش به كار برد و بدين وسيله توبه‌اش پذيرفته شد و جايگاه‌

[١] سوره نمل، آيه ٢٤.

[٢] سوره طه، آيه ١٢٠.