آيات ولايت در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٢ - تفسير آيه صادقين با آيهاى ديگر از قرآن

جان خود نمى‌پرسد، از سرنوشت خود نمى‌گويد، از خطرات و بلاهايى كه ممكن است در اين شب پرمخاطره دامنگير او شود، سؤال نمى‌كند؛ بلكه تنها به فكر سلامت معشوق خود، پيامبر خداست!

حضرت رسول صلى الله عليه و آله فرمود: «آرى در اين صورت من به سلامت خواهم رفت.» على به عنوان پاسخ مثبت و به نشانه شكرانه سلامتى وجود پيامبر صلى الله عليه و آله، در مقابل خداوند به سجده افتاد. و اين شايد اوّلين سجده شكر در اسلام بود.

راستى چه كسى را در بين مسلمانان سراغ داريد كه اين قدر عاشق پيامبر باشد؟

ما عاشق اين على هستيم و تسليم مكتب چنين امامى مى‌باشيم.

على عليه السلام در بستر پيامبر آرميد و حضرت رسول صلى الله عليه و آله به سلامت به سوى مدينه حركت كرد، صبحگاهان دشمن مسلّح وارد خانه پيامبر شد؛ على عليه السلام با شنيدن صداى همهمه از رختخواب بيرون آمد، آنان وقتى پيامبر را نيافتند از على عليه السلام پرسيدند: محمّد صلى الله عليه و آله كجاست؟

على عليه السلام بدون اين كه ذرّه‌اى ترس به خود راه دهد، فرمود: مگر او را به من سپرده بوديد كه از من سراغ او را مى‌گيريد؟!

آنها كه از جواب دندان‌شكن اين نوجوان پرجرأت، سرافكنده شده بودند، گفتند: او جوانى است ساده‌لوح كه فريب محمّد عليه السلام را خورده است!

على وقتى اين جمله را شنيد، كه هم توهين به معشوقش بود و هم جسارت و توهين به خودش، جملات بسيار زيبايى فرمود كه هيچ كس نمى‌تواند چنين جملاتى در حق خود بگويد! على جوان فرمود:

اللَّهُ قَدْ أَعْطاني مِنَ الْعَقْلِ ما لَوْ قُسِّمَ عَلى‌ جَمِيعِ حُمَقاءِ الدُّنْيا وَ مَجانِينها لصارُوا بِهِ عُقَلاءَ وَ مِنَ القُوَّةِ ما لَوْ قُسِّمَ عَلى‌ جَمِيعِ ضُعَفاءِ الدُّنْيا لَصارُوا بِهِ أَقْوياءَ، وَ مِنَ الشُّجاعَةِ ما لَوْ قُسِّمَ عَلى جَميعِ جُبَنَاءِ الدُّنْيا لَصارُوا بِهِ شَجْعاناً [١]

[١] بحار الأنوار، جلد ١٩، صفحه ٨٣.