و باز چون اِفاضه همه كمالات از اوست ، و همه توانايان و دانايان و بينايان و شنوايان و گويايان و زندگان و صاحب كمالان را او ـ جلّ شأنه ـ توانايى و دانايى و بينايى و شنوايى و گويايى و زندگى و كمال بخشيده ، پس به ذات خود ، كامل من جميع الجهات و قادر الذّات وعالِم الذّات است و عالِم [ به ] مبصرات و مسموعات و مذوقات است . و باز آن كه زنده نباشد ، چون تواند كه زندگى بخشد ؟ { [هر كه را در ذات نبْوَد زندگىكى تواند داد كس را زندگى؟] } و آن كه نداند [ گويد ] ، چون تواند گويا گردانَد . { [وانكه نبود بهره از نطق و بيانكى تواند كرد گويا ديگران؟] } و بر اين قياس ملاحظه كن . و همچنين عدم اين امور ، نقص و عجز است ، و واجب الوجود ، از شوايب جميع نقايص ، منزّه است .

[ دليل علم به جزئيات و كلّيات و حيات ]

و باز ، دالّ است كه عالِم است به اشيايى كه مُدرَك حواس ظاهره و باطنه است ؛ زيرا كه او سبحانه متّصف به علم و قدرت است . پس حىّ است و حىّ ، دريابنده همه اين امور است .