شرح دعاي صباح
 
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص

شرح دعاي صباح - رضي الدين محمّد شوشتري - الصفحة ١٦٣

القُرآنِ / ١٢٧ / وتركُ الفرقَةِ » . [١] وَالحَبلُ في كلام العرب يَنصرف على وجوهٍ : منها : العَهدُ والْأمان ، فإنَّ كِتابَ اللّه ِ أمانٌ ؛ لَكُمْ وَعَهْدٌ مِنْ عَذابِ اللّه ِ ، وفي الحديث : « كِتابُ اللّه ِ حَبلٌ ممدودٌ » [٢] أي : نور مَمدوُدٌ . شرف : به معنى شريف است ، كما يقال : كَرَمُ قَومِهِمْ ، أي : كريم قومهم . [٣] أطوَل : افعل تفضيل از طُول به ضم طاء ، يا افعل تفضيل از طَول به فتح طاء به معنى افضل ، كقوله تعالى : « ذِي الطَّوْلِ » [٤] أي : ذي الغِنى والفضل ، وفي الحديث : « تَطاوَلَ عَليهمُ الرَّبُّ بفضلِه » [٥] أي : أشرَفَ . يعنى : افاضه رحمت و خير و كمال كن بر آن كسى كه چنگ زننده و نگاهدارنده است از راه و دليل هاى معرفت تو ريسمان بزرگوارى را كه بسيار بلند و درازتر است از آنچه تصوّر توان كرد كه هرگز انقطاع نمى پذيرد ، يا رحمت فرست بر آن كسى كه نگاهدارنده بُوَد از دليل هاى معرفت تو و حجج واضحه بر وجود و ربوبيّت تو ، حَبل شرف اطول را كه قرآن و دوازده امام باشد . و مؤيّدات بر اين معنى بسيار است ، كقوله تعالى : « وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللّه ِ جَمِيعاً وَلاَ تَفَرَّقُوا » [٦] . حق تعالى مى فرمايد : اى بندگان من ! دست در ريسمان من زنيد و پراكنده مشويد . و سِرّ در اين معنى آن است كه بندگان را قابليت و استعداد آن نيست كه از حق تعالى استفاضه فيوضات كنند . پس استفاضه بركات و فيوضات از مستفيضان


[١] غريب الحديث ، ابن سلام ، ج ٤ ، ص ١٠١ ؛ لسان العرب ، ج ١١ ، ص ١٣٥ .[٢] الخلاف ، طوسى ، ج ١ ، ص ٢٧ ؛ مسند زيد بن علي ، ص ٤٦٤ ؛ قرب الإسناد ، ص ٧ ؛ الإمامة والتبصرة ، ص ١٥٠ ؛ عيون أخبار الرضا عليه السلام ، ج ١ ، ص ٣٤ .[٣] ب : كريمهم .[٤] سوره غافر ، آيه ٣ .[٥] النهاية ابن اثير ، ج ٣ ، ص ١٤٥ .[٦] سوره آل عمران ، آيه ١٠٣ .