شرح دعاي صباح
 
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص

شرح دعاي صباح - رضي الدين محمّد شوشتري - الصفحة ١٠٤

است در بعضى از اوقات كه اينها منافع متّصله بدنى است . امّا منافع متّصله به دنيا ، انقضاى مدّت ديون واجارات و اجير و انقضاى مدّت مُتعه و انقضاى عدّه است .

[ دليل اثبات صانع و اوصاف كمال و ردّ اقوال دهريه وطبيعيان و حدوث عالم ]

پس بدان كه ماه ، جرمى است و آفتاب ، جرمى است و اجسام ، همه متماثل اند در جسميّت و تمام ماهيّت ، و اشياى متساويه در تمام ماهيت ، ممتنع است اختلافشان در لوازم . پس حصول ضَوء در جِرم آفتاب و ماه ، امر جايز الوجودى است و ممتنع الحصول و العدم نيست ، / ٥٣ / و چون امر چنين است ، رجحان وجود ضَوء بر عدم آن البته بايد به ترجيح قادر و فاعل مختار باشد ، و هر چه فعل فاعل مختار باشد ، ايجاد و اعدام او مساوى است ؛ اگر خواهد ، ايجاد فرمايد و اگر نخواهد ، اعدام فرمايد . پس معلوم شد كه اِسناد اين اختلافات حاصله در نور قمر به قرب و بُعد او ، از شمس نخواهد بود ؛ بلكه به سبب ايجاد قادر مختار خواهد بود . پس قادر مختار ، ازاله نور از جِرم شمس و قمر مى كند و طبيعت عديمة الشعور ، اين نتواند كرد ومع هذا ، صفاتى كه حق ـ جلّ وعلا ـ در قرآن بيان فرموده در روز قيامت ، دليل است بر آنچه مذكور شد . و باز ردّ است بر حكمايى كه قائل اند به عدم خرق و التيام افلاك و آنها را قديم مى دانند ، و زعمِ فاسد ايشان اين است كه هر چه قديم باشد ، عدم بر او محال است . پس بنا بر اين ، بايد برطرف شدن و متفرّق شدن افلاك و كواكب نيز محال باشد ، با آن كه حق تعالى مى فرمايد : در قيامت ، آسمان ها از يكديگر خواهند پاشيد و شق خواهند شد و پيچيده خواهند شد مانند طومارى را كه به هم پيچند و كواكب ، از يكديگر خواهند پاشيد ، كما قالَ عزّ شأنه : « إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ * وَإِذَا النُّجُومُ انكَدَرَتْ » [١]


[١] سوره تكوير ، آيه ١ ـ ٢ .[٢] سوره تكوير ، آيه ١١ .[٣] سوره انشقاق ، آيه ١ .[٤] سوره انبياء ، آيه ١٠٦ .