شرح دعاي صباح
 
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص

شرح دعاي صباح - رضي الدين محمّد شوشتري - الصفحة ٨٨

[ دليل قدرت او به همه مقدورات ]

و باز ، دليل است بر كمال قدرت بى غايت كه بى علاقه و عُروه و ستون ، سقف ، به پاى دارد و بلند برافرازد كه صنعت او ـ جلّ شأنه ـ بر خلاف صنعت همه صانعان باشد ؛ زيرا كه هيچ كس سقف ، پيش از اساس نتواند ساخت و بى ستون بلند ، نتواند برافراشت .

[ دليل ديگر بر قدرت و اختيار ]

و باز ، دليل است بر كمال قدرت بى غايت كه چون آسمان ها مساوى ساير اجسام اند از جسميت ، پس بالذات ، قابل ميل هابط باشند ؛ وليكن واجب تعالى به محض قدرت كامله خود ، آنها را تا قيام قيامت نگاه دارد و از سقوط ، محفوظ نمايد ، و اين اجرام ثقيله را با اين همه عظمت در هوا بى عُروه و علاقه و ستون معلّق بدارد ، و اين ، حجّتى است قاطع ، و برهانى است ساطع بر كمال قدرت و لطف تدبير صانع .

[ دليل ديگر بر علم و قدرت و اختيار و بقاى صانع عالم ـ جلّ شأنه ـ و حدوث عالم ]

/ ٣٥ / و باز در طلوع و غروب آفتاب ، احوال عجيبه و آثار غريبه وديعه فرموده كه به نظر و تأمّل ، معلوم مى شود كه اين همه غرايبِ آثار و منافع بى شمار ، بدون تدبير قادر در كمال اختيار ، عقلاً محال است كه به ظهور رسد . يكى آن كه طلوع آفتاب شبيه خلق عالَم و تكوين اوست ، و غروب او شبيه خراب عالم و وقت قيام [١] است . تقرير تشبيه ، اين كه ظلمت ، صفت عدمى است ، پس شديد المناسبه است به عدم اصلى مستمر از ازل تا وقت حدوث عالم ، چنانچه در اوّل شب ، ظلمت مستقر بود در جميع اَقطار سماوات و اكناف ارض . پس ظلمت عدم نيز مستقر بود . آن جا نه لوح بود نه قلم ، و نه نور بود و نه ظلمت ، و نه آسمان بود و نه زمين ، و نه طول بود و نه عَرض ، و نه هيچ چيز ، كان اللّه ُ وَلَمْ يَكُنْ مَعَهُ شَيءٌ غَيْرُهُ ،


[١] ب : قيامت .[٢] سوره حديد ، آيه ٣ .