شرح دعاي صباح
 
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص

شرح دعاي صباح - رضي الدين محمّد شوشتري - الصفحة ٢٠٧

و خسّت او مانع باشد از ايصال خير و نفع عباد . و همه اينها در حق او ـ جلّ شأنه ـ محال است ؛ زيرا كه خالق چنين خلقى عاجز نمى باشد و نظام چنين وضعى كه اَوفق از آن متصوّر نتواند بود ، از جاهل محال است كه به ظهور رسد ، و كسى كه اين همه لطف و احسان نموده باشد ، به خسّت و شرارت منسوب نمى تواند بود ، هر چند عقول پى به مصالح بسيارى از آن نبرد ، و چون مصالح حكمت در بعضى چيزها مخفى نيست و وجوه حكمت و صواب در بعضى ظاهر است ، كافى است . نظر پاك ، اين چنين بيندنازنين ، جمله نازنين بيند و هرگاه به عقل صحيح نظر كنند ، هر چيزى را كه در عالم وجود بينند ، البته در نهايت استقامت و كمال يابند . مثلاً آتش كه عنصر غضب است و مى سوزاند ، / ١٨٠ / اگر نباشد ، تعيّش ميسر نگردد ، و آب كه عنصر رحمت است ، گاه باشد مؤدى به ويرانى خانه پيره زنى عاجزى شود . مثلاً : زهر ماران ، مار را باشد حياتاز براى ديگران باشد ممات و آب دهن ايشان ، نظر به انسان همچنان است . پس بنا بر كريمه « وَإِن مِن شَيْءٍ إِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ » ، [١] اگر ايشان به زبان حال يا مقال گويند : پروردگارا ! خلق انسان را با اين اقتدار و تمكين چراست كه ما را مى كُشند و مى خورند و آزار مى رسانند و از خوف ايشان بر روى زمين ظاهر نمى توانيم شد و منفعت در خلق انسان چيست ؟ فساد قول ايشان ، احتياج به بيان و برهان نخواهد داشت . پس انسان نيز همين حالت دارد ، و چون بعضى شواهد حكمت در خلقت موذيات برايشان مخفى است ، خيال مى كنند كه در خلق آنها منفعتى نيست . مع هذا ، جزء اعظم ترياق فاروق ، گوشت افعى است و اطبّا نفع او را عظيم شمرده اند بر تقديرى كه حرام [باشد] دوا نتواند شد .


[١] سوره اسراء ، آيه ٤٤ .