شرح دعاي صباح
 
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص

شرح دعاي صباح - رضي الدين محمّد شوشتري - الصفحة ٢٠٠

پاكيزه كرده به ملأ اعلى متعلق شود پس به خانه وصال حق تعالى رسيده خواهد بود .

فَبِئْسَ الْمَطِيَّةُ الَّتِي امْتَطَتْ [١] نَفْسِي مِنْ هَوَاها

بئس : كلمه ذمّ است . و مطيّه : مركب شتر است ، وأمطَيتُ أي : أخذتُ المطيّة ؛ يعنى : چه بد مَركبى است آن شترى كه نشسته است بر آن شتر ، نفس من از هواها و آرزوهاى خود . و اين معلوم است كه آرزوها ، لايزال متجدّد است و به حدى نمى رسد كه از آن تجاوز / ١٧٣ / نتواند كرد و هيچ كس به جميع آرزوهاى خود نمى رسد و جميع مشتهيات هيچ فردى از افراد ناس در دنيا به عمل نمى تواند آمد . پس مغرور شدگان به حُطام ناپايدار دنيا بايد متنبّه شوند كه اجل ، در عقب است و مطيع و منقاد نفس امّاره نبايد بود كه مانند شتر سوار است و پيوسته ، مشغول رفتار و آناً فآناً در قطع منازل و مراحل است و مرگ را سريع مى گردانَد و عنقريب رجوع به سوى جزاى كردار است و بسيار نيست چيزى كه عاقبت او فنا باشد . و حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام فرموده : « أشْرفُ الغِنى تَرْكُ المُنى » [٢] شريف ترين توانگرى ترك آرزوست ؛ زيرا كه آن ، مستلزم قناعت است و قناعت ، مستلزم غناى نَفْس به دليل « القَناعَةُ كَنْزٌ لا يَفْنى » [٣] و قال عليه السلام أيضاً : « مَنْ أطالَ الأمَلَ أساءَ الْعَمَلَ » [٤] كسى كه دراز گردانيد آرزوى خود را و بسيار خواست اميد و آرزوى خود را ، بد ساخت عمل خود را ؛ زيرا كه طول اَمل ، مستلزم غفلت و تقصير در عمل است .

فَوَاهاً لِمَا سَوَّلَتْ لَهَا ظُنُونُها وَمُنَاها

في الحديث : « المؤمنُ واهٍ راقع » [٥] . الواهي : هو الذي يذنب فيصير بمنزلة السِّقاء


[١] الف و ب : امتَطَأَتْ .[٢] نهج البلاغة ، ج ٤ ، ص ١٠ ؛ كتاب من لا يحضره الفقيه ، ج ٤ ، ص ٣٨٩ ؛ عيون الحكم و المواعظ ، ص ١١٤ .[٣] روضة الواعظين ، ص ٤٥٦ ؛ مشكاة الأنوار ، ص ٢٣٣ ؛ الدر المنثور ، ج ١ ، ص ٣٦١ .[٤] بحار الأنوار ، ج ٧٠ ، ص ١٦٦ ؛ المناقب ، خوارزمى ، ص ٣٧٧ ؛ نهج البلاغة ، ج ٤ ، ص ١٠ ؛ الكافي ، ج ٣ ، ص ٢٥٩ و . . .[٥] الغارات ، ج ١ ، ص ١٦٠ ؛ مجمع الزوائد ، ج ١٠ ، ص ٢٠١ ؛ المعجم الصغير ، ج ١ ، ص ٦٦ ؛ كنز العمّال ، ج ١ ، ص ١٤٣ .