تاريخ اسلام در دوران امام على(ع)
 
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص

تاريخ اسلام در دوران امام على(ع) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٦

تبعيدىّ پيامبر صلى الله عليه و آله پس از فتح آفريقا آورده بود به خود او بخشيد. «١» در يك روز دستور داد دويست هزار درهم از بيت المال به ابوسفيان، و صد هزار درهم به مروان حكم بدهند، «٢» و دهها ورد و نمونه ديگر كه مجال ذكر همه آنها نيست.
اندرزهاى حضرت على عليه السلام به خليفه‌ هنگامى كه تاريخ اسلام در دوران امام على(ع) ٥١ سرور شادمانى پس از بيعت ص : ٥١ مردم و بزرگان صحابه از روش خلافتى عثمان و عمّال او به ستوه آمدند نزد حضرت على عليه السلام رفتند و ضمن شكايت از او در خواست كردند كه به عنوان نماينده آنان نزد عثمان رود و او را از اعمال خود برحذر دارد. اميرمؤمنان عليه السلام نزد عثمان رفت و او را نصيحت كرد. در قسمتى از سخنانش فرمود:
«اى عثمان، خدا را در نظر بگير و بر جان خودت رحم كن ... بهترين بندگان خدا، پيشواى عادلى است كه هدايت يافته باشد و ديگران را نيز هدايت كند ...
در مقابل مروان، آنگونه مباش كه وى تو را با كِبرِ سن و گذشت عُمْر، هر كجا خواهد سوق دهد » «٣» قتل خليفه‌ بكار گماشتن بنى اميّه در دستگاه خلافت و مصدر ولايات، و سوء استفاده‌هاى فراوان آنان از اين موقعيّت، و روش خليفه در برابر انتقادكنندگان كه از بزرگان صحابه به شمار مى‌رفتند، از جمله عواملى بودكه خشم و انزجار بسيارى از مردم را بر ضدّ عثمان برانگيخت، و اعتراضات فردى، تبديل به نارضايتى عمومى شد.
عثمان درمقابله با اين نارضايتى عمومى، نامه هايى به برخسژى از عمّال خودمانند معاويه (حاكم شام) و عَبْدُاللّهِ بْنِ‌سَعْد (فرماندار بصره) نوشت و آنان را براى سركوبى مخالفان به كمك خواست. «٤» مسلمانان وقتى متوجّه شدند، خليفه به جاى تجديد نظر در روش خود، دست به چنين‌