تاريخ اسلام در دوران امام على(ع)
 
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص

تاريخ اسلام در دوران امام على(ع) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤١

دوست دارم از وى پيروى كنم «١» ٢- مردى به خليفه شكايت كرد كه همسر من شش ماه پس از عروسى بچّه آورده است.
زن نيز پذيرفت. خليفه گفت: بايد سنگسار شود. ولى على عليه السلام از اجراى حدّ جلوگيرى كرد و فرمود: زن از نظر قرآن مى‌تواند بر سر شش ماه بچّه بياورد، زيرا در آيهاى دوران باردارى و شيرخوارى سى ماه معين شده. «٢» ور آيه ديگر تنها دوران شير دادن را دو سال دانسته است. «٣» با كم كردن دو سال از سى ماه، براى مدّت حمل شش ماه مى‌ماند.
تاريخ اسلام در دوران امام على(ع) ٤٦ اندرزهاى حضرت على عليه السلام به خليفه ص : ٤٦ عمر پس از شنيدن منطق امام عليه السلام گفت: «لَوْ لا عَلِىٌ لَهَلَكَ عُمَرُ» اگر على عليه السلام نبود هر آينه عمر هلاك شده بود. «٤» روش خليفه در تقسيم بيت المال‌ در زمان رسول خدا صلى الله عليه و آله سپاهان و كارمندان دولت، مقررى خاصى نداشتند و هزينه زندگى آنان از غنائم جمگى تأمين مى‌شد. و در تقسيم غنائم، سوابق افراد، نژاد عربى و يا قرابت با پيامبر صلى الله عليه و آله در نظر گرفته نمى‌شد.
در زمان خليفه اوّل نيز جريان به همين منوال بود. ولى اين روش در زمان خليفه دوم تغيير كرد. وى دفترى براى حقوق سپاهيان و كارمندان، تنظيم كرد و پايه حقوق را ير مبناى نژاد و نسبت، قرار داد. در ديوان او عرب بر عجم، عرب قَحْطان بر عرب عَدْنان، مُضَرْ بر ربيعه، قريش بر غير قريش و بنى هاشم بر بنى اميّه تقدم داشت و از مزاياى بيشترى برخوردار بود «٥» مدّتى نگذشت كه زراندوزان و دنيا پرستان، در سايه اين روش از هر طريق ممكن به‌