- بركنارى معاويه‌ همانگونه كه اشاره شد، هدف اميرمؤمنان عليه السلام از بركنارى عمّال عثمان، مبارزه بافساد و تحكيم پايه‌هاى حقّ و عدالت اجتماعى بود؛ از اينرو با ادامه حكومت معاويه كه به خوبى از فكر و عملكرد وى آگاه بود، مخالفت كرد، و تصميم گرفت او را از مسند حكومت برمسلمانان، طرد كند، و در اين رابطه سخن هيچ كس- حتى پسر عموى خود ابن عبّاس- را در خصوص ابقاى وى، هرچند براى مدّتى كوتاه، نپذيرفت.
مُغَيرّه، پس از اينكه از پيشنهاد خود نسبت به ابقاى همه حكّام سابق، نتيجه‌اى نگرفت، به امام عليه السلام گفت:
«معاويه را از استاندارى شام بركنار مكن، زيراوى گستاخ است و مردم شام مطيع او هستند، تو هم در تثبيتش بهانه دارى، زيرا عمر بن خطاب او را به استاندارى شام منصوب كرده است.» ولى امام عليه السلام فرمود:
«نه، به خدا سوگند، براى دو روز هم معاويه را به كار نمى‌گمارم». «١» هنگامى كه ابن عبّاس، از پيشنهاد مغيره آگاه شد، به اميرمؤمنان عليه السلام عرض كرد:
«من نيز معتقدم معاويه را فعلًا بركنار نكنى، وقتى بيعت كرد و كارت استوار شد، آنگاه بركنارش كن.» امام عليه السلام فرمود:
«نه، به خدا سوگند حز شمشير چيزى به او نمى‌دهم.» «٢» در مورد چگونگى اين سياست بايد نكاتى را يادآور شويم.
* امام عليه السلام به خوبى آگاه بود كه معاويه به هيچ وجه دست بيعت به سوى او دراز نكرده، و به فرمانش گردن نخواهد نهاد، زيرا گذشته از داشتن روحّيه قدرت‌طلبى و زراندوزى، عصبيّتهاى قومى و كينه‌هاى ديرينه‌اى كه نسبت به اميرمؤمنان عليه السلام داشت مانع از آن بود كه به عنوان كارگزار و نماينده حكومت امام عليه السلام عمل كند. و در حقيقت، روحيه و هدف‌