طلحه و زبير بيعت كردند، بعد گروهى كه از مصر، بصره و كوفه آمده بودند و سپس تمام مردم. «١» سرور شادمانى پس از بيعت‌ (براى مطالعه‌ تاريخ اسلام در دوران امام على(ع) ٥٥ نخستين اقدامات امام عليه السلام ص : ٥٥ )
پس از انجام بيعت، سرور و شادمانى تمام مردم را فرا گرفت. آنان از اينكه با وصىّ و برادر رسول خدا صلى الله عليه و آله بيعت كرده‌اند خرسند بودند. امام عليه السلام وضع روحى مردم را پس از بيعت چنين توصيف مى‌كند:
«سرور و خوشحالى مردم آن روز به خاطر بيعت با من، چنان شدت داشت كه كودكان نيز به وجد آمده بودند، و پيران با پاى ارزان خود، به راه افتاد بودند، بيماران بر دوش افراد سوار شده، و زمين گيران بر آن، حسرت مى‌بردند.» «٢» علاوه بر خوشحالى عمومى، عدّه‌اى اط بزرگان صحابه يكى پس از ديگرى برخاستند و در جمع مردم با ايراد خطابه، مسرّت و رضايت قلبى خود را اظهار نموده، مردم را به پايدارى در برابر پيمان خود وتقويّت حكومت جديد دعوت كردند، از جمله:
١- ثابت بن قيس، سخنگوى انصار گفت:
«اى اميرمؤمنان! به خدا سوگند، اگر ديگران در زمامدارى، بر تو سبقت گرفتند، ولى در دين نتوانستند بر تو برترى پيدا كنند ... آنان به تو نيازمند بودند ولى تو به احدى نياز نداشتى.» «٣» ٢- خُزَيْمَةِ بْنِ ثابِتْ گفت:
«اى امير مؤمنان! ما براى زمام امور خود جز تو را نشناختيم تو پيش قدم‌ترين مردم در ايمان، و عارفترين آنان نسبت به خدا، و سزاوارترين فرد نسبت به مقامات رسول خدا صلى الله عليه و آله هستى، آنچه ديگران دارند، تو نيز دارى،