با استناد به آيه‌اى از قرآن «١» و حكم عقل، مشروعيّت «حَكَمِيَّت» را ثابت كرد؛ ولى آنان در پاسخ همان حرفهاى هميشگى خود را تكرار كردند. «٢» به دنبال ابن عبّاس آن حضرت نيز به سوى آنان رفت و در خيمه يزيد بن قيس- كه از قبل شناسايى شده بود- وارد شد. و پس از اقامه دو ركعت نماز به سوى جمعيّت حركت كرد. ابتدا پرسيد: رهبر شما كيست؟ گفتند: «ابنُ الْكَوّاء» فرمود: چه چيز شما را عليه ما برانگيخت؟ گفتند: تعيين حكميّت از ناحيه شما. فرمود: حكميت چيزى بود كه خود شما پيش آورديد و من سخت مخالف آن بودم. آنان ضمن تأييد سخنان آن حضرت، روش فعلى خود را چنين توجيه كردند كه كارهاى گذشته ما كفر بوده و ما از آن توبه كرده‌ايم. تو نيز توبه كن تا بار ديگر با تو بيعت كنيم.
امام عليه السلام فرمود: «انّى اسْتَغْفِرُاللَّهَ مِنْ كُلِّ ذَنْبٍ» خوارج كه تصور كرده بودند حضرت از پذيرش «حكميّت» توبه كرده است همگى با اميرمؤمنان عليه السلام به كوفه بازگشتند و به حسب ظاهر غائله پايان يافت. «٣» تحريكات منافقين‌ منافقان و فرصت طلبان كه اقتدار حكومت و آرامش مملكت را نمى‌توانستند تحمّل كنند پس از بازگشت خوارج، دست به شايعه پراكنى زدند و چنين مطرح كردند كه اميرمؤمنان عليه السلام از موضوع «حكميّت» پشيمان شده، آن را گمراهى مى‌داند و در صدد فراهم آوردن امكانات جنگ است تا به سوى معاويه باز گردد. «٤» شايعات به گوش معاويه رسيد. فردى را به كوفه فرستاد تا اطلاعات بيشترى كسب كند.
معاويه هر چند آن حضرت را مى‌شناخت و مى‌دانست كه امام عليه السلام هرگز ار مسير قرآن و اسلام بيرون نخواهد رفت و پيمانى را كه بسته است نقض نمى‌كند؛ ولى شايد براى اينكه‌