... و علم غيب علم به زمان وقوع قيامت است و علم به آنچه كه خداوند آنها را در سخن خويش (در اين آيه شريفه) برشمرده است كه مى‌فرمايد: «همانا علم قيامت نزد خداوند است و باران را فرو مى‌فرستد و از آنچه در رَحِمهاست آگاهى دارد و هيچ كس نمى‌داند كه فردا چه خواهد كرد و در كدام سرزمين خواهد مرد ...» پس خداوند سبحان است كه به آنچه در رَحِم‌ها، از نر و ماده، زشت يا زيبا، جوانمرد يا بخيل، بدبخت يا نيكبخت وجود دارد علم و آگاهى دارد و از كسى كه هيزم آتش سوزان باشد يا در بهشت همراه پيامبران باشد باخبر است. و اين است علم غيبى كه جز خداوند هيچ كس آن را نداند، و امّا غير از اين، علمى است كه خداوند آن را به پيامبرش آموخت، و پيامبر نيز به من بياموخت و در حقّم دعا كرد كه سينه‌ام آن را فراگيرد و دلم آن را در خود بپذيرد.
آنگاه كه امام (ع) خلافت را به عهده مى‌گيرد و مردم با او در مدينه بيعت مى‌كنند، او مردم را از برپا شدن فتنه‌ها و دگرگونى اوضاع (پس از شهادت خودش) اطلاع مى‌دهد امّا رسول خدا (ص) را منشأ اين پيش‌گويى‌ها دانسته و در اين باره با صداقت و راستى سوگند ياد مى‌نمايد و مى‌فرمايد:
«... وَ اللَّهِ مَا كَتَمْتُ وَ شْمَةً، وَلَا كَذَبْتُ كِذْبَةً، وَ لَقَدْ نِبُّئْتُ بِهَذَا الْمَقَامِ وَ هَذَا الْيَوْمِ» «١»؛ ... به خدا سوگند، كلمه‌اى را از حق نپوشانده‌ام، و دروغى بر زبان نرانده‌ام كه از چنين حال و چنين روزى خبر داده شدم. «٢» همانگونه كه ملاحظه شد، امام (ع) در سخنان خويش، بارها تصريح كرده‌اند كه اين همه علوم؛ علم به اسرار جهان، علم به تفسير قرآن، علم به آينده و گزارش از غيب را از پيامبر اكرم (ص) دريافت نموده‌اند. آيا اين دريافت و بهره‌مندى از حضور پيامبر (ص) چگونه بوده است؟ و آيا پيامبر اكرم (ص) امام (ع) را به تفصيل حوادث آينده جهان و اسرار عالم آگاه كرد؟