امام على (ع) در بخشى از اين خطبه از سرنوشت قوم و حكمرانى حجاج بن يوسف بر آنها خبر مى‌دهد. شريف رضى رحمة اللَّه عليه در پايان اين خطبه گويد، سخنان امام اشاره به حجاج دارد و در شرحهاى نهج‌البلاغه در ذيل اين خطبه مطالب مفصلى بازگو شده است. «١» ابن ميثم بحرانى آورده‌است كه روزى حجاج بر سر سجاده خود نماز مى‌گزارد، خنفسايى (خَبزدُوك يا سرگين گردان) به سوى او آمد، گفت آن را از من دور كنيد كه و ذحه‌اى از وذح شيطان است. «٢» با توجه به مضمون روايات و سخنان علما، مى‌توانيم بگوييم كه امام (ع) به محض اراده كردن، در رسيدن به اين نيروى فراترازعادت وآگاهى از رخدادهاى آينده، توانابوده است و به مجرد خواستن، از پس پرده زمان و پشت ديوار مكان آگاهى مى‌يافته است.
شريف رضى (ره) در نهج‌البلاغه نمونه‌هاى فراوانى‌از پيشگويى‌هاى امام (ع) را آورده است مانند: غرق شدن بصره در آب، چيرگى بيدادگران بر شهر كوفه، به خلافت رسيدن معاويه، سرنوشت خوارج و پايان كار آنها، مروان و خلافت او، شورش زنگيان، حكمرانى حجاج، بنى‌اميه و ستمگريهاى آنان و عاقبت و سرانجام كارشان، ظهور حضرت مهدى (عج) و فتنه‌هايى كه دنيا را فرا مى‌گيرد و ...
برخى از اين موارد، پيشتريادآورى شد و به بعضى از آنها نيز خواهيم پرداخت.
حضرت على (ع) در سخنان خود بارها اشاره كرده‌اند كه من اين علوم را از نبى اكرم (ص) و منبع وحى دريافت كرده‌ام و آگاهى‌ام به اسرار عالم و زمين و آسمانها از محضر رسول خدا (ص) است، چنانكه مى‌فرمايند:
«تَاللَّهِ لَقَدْ عُلِّمْتُ تَبْلِيغَ الرِّسَالاتِ وَ إِتْمَامَ الْعِدَاتِ وَ تَمَامَ الْكَلِمَاتِ وَ عَنْدَنَا- أَهْلَ الْبَيْت- أَبْوَابُ الْحُكْمِ وَ ضِيَاءُ الْأَمْرِ ...» «٣»؛