«لَو انّ عبداً اتى بالصالحات غداً و ودّ كل نبىّ مرسل و ولي‌ وصام ما صام صوام بلا ضجر وقام ما قام قوام بلا ملل‌ و حج ما حج من فرض و من سنن و طاف ما طاف حاف غير منتعل‌ و طار فى الجو لا يأوى الى احد و غاص فى البحر مأموناً من البلل‌ يكسو اليتامى من الديباج كلهم و يطعم الجائعين البر بالعسل‌ و عاش فى الناس آلافاً مؤلفه عار من الذنب معصوم من الزلل‌ ما كان في الحشر عنداللَّه منتفعاً إِلّابحبّ امير المؤمنين علي» «١» اگر بنده‌اى كارهاى نيك و پسنديده را انجام دهد و دوستدار تمام ابنياء و پيشوايان الهى باشد و به اندازه تمام روزه‌داران، مشتاقانه روزه بدارد و همانند تمام نمازگزاران، خستگى‌ناپذير نماز برپا دارد، و حج آنان را كه قصد واجب و مستحب نموده‌اند بجاى آرد و خانه خدا را همانند پابرهنگان، بدون كفش و عاشقانه طواف نمايد و در آسمان بدون پناه بردن به كسى به پرواز در آيد و در آب دريا آسوده خاطر از هر گزند و رطوبتى غوطه‌ور شود، و تمام يتيمان عالم را حرير و ديباج بپوشاند و گرسنگان را مغز گندم با عسل بخوراند، و در ميان مردم هزاران هزار سال، بدون گناه و لغزش، زندگى را به سر رساند، (تمام اين اعمال) در صحراى محشر نزد خدا سودى نبخشد مگربامحبت اميرمؤمنان على (ع) همراه‌باشد.
خدايا ما را از دوستداران و محبّان على (ع) قرار بده! امين يا رب العالمين!