على (ع) از سن پنج يا شش سالگى تا زمانى كه آن حضرت در قيد حيات بود، در كنار او بود و از او جدا نشد و آنچه نمى‌دانست از او مى‌پرسيد و آنچه نمى‌پرسيد، رسول خدا (ص) براى او مى‌گفت و از طرف خدا مأمور بود كه آنچه به او مى‌رسد، على (ع) را نيز تعليم دهد. اين نوع تربيت و تعليم هيچ نظيرى ندارد كه قابل تصور شود. در اثر اين مصاحبت و تربيت، چنان توافق روحى و تشابه اخلاقى بين رسول خدا (ص) و على (ع) ايجاد شد كه هر دو نور واحدى شدند، از يك درخت ريشه داونيدند تا آنجا كه رسول خدا (ص) درباره او مى‌فرمايد:
«أَنَا مَدِينَةُ الْعِلْمِ وَ عَلِىٌّ بَابُهَا ...» «١» و مى‌فرمايد:
«عَلِىٌّ مِنّىِ بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِن مُوسى‌ إِلَّا أَنَّهُ لَا امام على(ع) در نهج البلاغه ١٢١ على(ع) همگام با قرآن همراه با سنت ص : ١١١ نَبِىَّ بَعْدىِ.» «٢» و او را در آيه مباهله نفس خويش مى‌داند:
«... فَقُلْ‌تَعَالَوْا نَدْعُ ابنَاءَنَا وَ ابنَاءَكُم وَ أنْفُسَنا وَ انفُسَكُم ...» «٣» و مى‌فرمايد:
«عَلِىٌّ مِنِّىِ وَ أَنَا مِنْهُ، وَ هُوَ وَلِىّ كُلّ مُؤْمِنٍ بَعْدىِ.» «٤» و مى‌فرمايد:
«عَلِىٌّ مِنّىِ بِمَنْزِلَةِ رَأْسىِ مِنْ بَدَنِى.» «٥» و بسيارى از احاديث وسخنان گهرباررسول خدا (ص) كه على (ع) را از خود مى‌داند، جنگ على (ع) را جنگ خود مى‌داند، صلح على (ع) را صلح خود مى‌داند و حب و بغض او را حب و بغض خود مى‌داند كه اين مجموعه گنجايش آوردن حتى بخشى از آنها را ندارد.
على (ع) در سخنان خود به اين فضيلت بزرگ افتخار كرده و نسبت خويش را با رسول خدا (ص) اينگونه بيان مى‌كند: