مُنَاخِ رِكَابِهَا وَ مَحَطِّ رِحالِها، وَ مَنْ يُقْتَلُ مِنْ أَهْلِهَا قَتْلًا وَ يَمُوتُ مِنْهُمْ مَوْتاً ...» «١»؛ از من بپرسيد پيش از آنكه مرا نيابيد. قسم به آن كسى كه جانم به دست اوست نمى‌پرسيد از چيزى كه ميان شما تا روز قيامت است و نه از گروهى كه صد تن «٢» را به راه راست مى‌خواند و صد تن را به ضلالت و گمراهى مى‌كشاند، جز آنكه شما را آگاه مى‌كنم از آن كسى كه مردم را بدان فرا مى‌خواند و آن كسى كه آنها را رهبرى مى‌كند و آن كسى كه آنها را مى‌راند و آنجا را كه فرود آيند و آنجا را كه بارگشايند و آن كه از آنان كشته شود و آن كه از ايشان بميرد ...
همان‌گونه كه پيشتر گذشت، «سَلُونِى قَبْلَ أَنْ تَفْقِدُونِى» عبارتى منحصر به فرد بود و غيراز على (ع) كسى جرأت گفتن آن را نداشت. ابن ابى‌الحديد به نقل از ابوعمر محمّد بن عبدالبر صاحب كتاب «الاستيعاب» و به نقل از ابوجعفر الاسكافى صاحب كتاب «نقض‌العثمانيه» مى‌گويد:
«لَمْ يَقُلْ احدٌ من الصحابة رضى اللَّه عنهم «سلونى قبل ان تفقدونى» الّا على بن‌ابى‌طالب.
و روى شيخنا ابو جعفر الاسكافى فى كتاب نقض العثمانية عن على بن الجعد، عن ابن‌شبرمة، قال: «ليس لاحد من الناس ان يقول على المنبر «سلونى» الّا على بن‌ابى‌طالب (ع)». «٣» ابن ابى‌الحديد در شرح اين سخنان امام (ع) مى‌گويد:
«اين ادّعا از طرف على (ع)، ادّعاى ربوبيت و نبوّت نيست بلكه او مى‌گفت اين را رسول خدا (ص) به من خبر داده است. و ما اخبار و آينده‌نگرييهاى آن حضرت را بارها امتحان كرديم و آنها را موافق با واقع يافتيم و اين خود دليلى بر صدق گفتار امام (ع) است، مانند خبر دادن امام از ضربت خوردن خود، به شهادت رسيدن فرزندش حسين در كربلا، به حكومت رسيدن معاويه و روى كار آمدن حجاج و سرانجام كار خوارج در نهروان و ...» «٤»