خدا را دارد و از زمان وعده‌هاى رسول خدا (ص) كه چه وقت و چگونه عملى‌خواهدشد اطلاع و آگاهى كامل دارد، خواه وعده در انجام امرى براى فردى باشد يا وعده وقوع حادثه و رخدادى در آينده باشد. او همچنين سوگند ياد مى‌كند كه از تأويل آيات الهى و بيان حقايق آنها دانش كامل دارد، چرا كه در آيات الهى مجملاتى وجود دارند كه بدون مبيِّن، واضح و روشن نمى‌گردند. و در نهايت پرده از روى حقايق كنار زده و مراد و مقصود خويش را بطور آشكار و واضح بيان مى‌نمايد كه دروازه‌هاى حكمت و علوم شرعى و معارف الهى در نزد ما اهل‌بيت است و ما صاحبان انديشه‌هاى روشن و علوم عقلى و عقايد صحيح هستيم.
ابن ابى‌الحديد در ادامه مى‌گويد:
«اين جايگاه بلند علمى را هيچ كس از بندگان خدا به غير از على (ع) ادّعا نكرده است و اگر كسى چنين ادّعايى كرده باشد به يقين، دروغ محض است و مردم نيز او را تكذيب كرده‌اند، چرا كه اين مقام فقط ويژه اهل بيت (ع) مى‌باشد.» «١» آنچه را كه همگان در پيشگاه معنوى حضرت على (ع) اعتراف دارند اين است كه علم و حكمت از وجود شريفش در حال فيضان و جر امام على(ع) در نهج البلاغه ٣٥ علم على(ع) در سخنان ديگران ص : ٣١ يان است «تتقجّر الحكمة من جوانبه والعلم من نواحيه» «٢» اين حقيقت در سرتاسر كلمات آن حضرت پيداست كه گاهى اين را از زبان خويش بيان داشته است، همان‌گونه كه نمونه‌هايى در اين بحث مطرح گرديد. و گاهى در مباحث عالى و سخنان حكيمانه‌اش در مجموعه موضوعات نهج‌البلاغه آشكار و غيرقابل انكار است. و هركس با ديده انصاف به آنها بنگرد، دوست باشد يا دشمن، اقرارخواهدكردكه قلب مبارك على (ع)، اين‌علوم شگرف و معارف ژرف در زمينه‌هاى مختلف را، از مشكات نبوّت گرفته و با عالم معنا اتّصال داشته است.