وَيْحَكَ إِنّىِ لَسْتُ كَأَنْتَ، إِنَّ اللَّهَ فَرَضَ عَلَى أَئِمَّةِ الْعَدْلِ أَنْ يُقَدّرُوا أَنْفُسَهُمْ بِضَعَفَةِ النَّاسِ كَيْلَا يَتَبَيَّغَ بِالْفَقِيرِ فَقْرُهُ.» «١»؛ اين خانه فراخ در دنيا به چه كارت آيد كه در آخرت نيازت به چنين خانه‌اى بيشتر شايد! آرى و اگر خواهانى بدان به آخرت برسى، مى‌توانى در آن به پذيرايى مهمان بپردازى و با خويشاوندانت پيوند داشته باشى و حقوق شرعيه از آن خارج سازى و بدينسان به آخرت نيز خواهى رسيد.
[علاء گفت: اى امير مؤمنان! از برادرم عاصم بن زياد به تو شكايت مى‌كنم. فرمود: چرا؟
گفت: جامه‌اى پشمين به تن كرده و از دنيا روى برگردانده است. امام فرمود: او را نزد من بياوريد. (چون نزد وى آمد به او گفت:)] اى دشمنك خود! همانا شيطان پليد تو را سرگشته كرده و از راه بدر برده است. بر زن و فرزندانت رحم نكردى (كه درويشى و تنهايى پيشه گرفتى). آيا باورت اين است كه خداوند براى تو پاكيزه‌ها را حلال كرده و ناخشنود است كه تو از آنها بهره‌مند گردى؟ تو نزد خدا فرومايه‌تر از آنى كه مى‌پندارى! [گفت: اى امير مؤمنان، خودت در پوشاك، زبر و خشن و در خوراك، سخت و دشوار گزيده‌اى! فرمود:] واى بر تو! من چون تو نيستم، كه خدا بر پيشوايان دادگر واجب فرموده خود را با مردم ناتوان برابر نهند تا اينكه تنگدستىِ فقير، او را به هيجان و نگرانى واندارد.
على (ع) كه بزرگ شده و تربيت يافته مكتب رسول خدا (ص) است در تمام مراحل زندگى خويش، او را الگوى خود قرار داده و در تبعيت از سنّت آن بزرگوار هرگز غفلت نورزيده و اندكى به خود سستى راه نداده است. رسول خدا (ص) نيز وقتى كه شنيد بعضى از يارانش در دورى گزيدن از دنيا و محروم نمودن خويش از نعمت‌هاى حلال و پاكيزه، شيوه رهبانيت را پيش گرفته و در تصميم خود هم پيمان شده‌اند، براى مخالفت با چنين شيوه و نماياندن راه‌درست و خدا پسندانه، سخنى شيوا فرمود كه در روايتى به شرح زير آمده است: