روانه شدند و پيشاپيش، مراقبان و نگهبانانى را در اطراف منزل آن حضرت گمارده بودند كه مبادا پيامبر از منزل خارج شود و آنها از انجام مأموريت خود ناكام برگردند. رسول خدا (ص) براى نجات جان خود و انجام رسالت پيامبر وهدايت بشريّت، تدبيرى انديشيد كه كسى به جاى او در بسترش بخوابدتا آن حضرت از چنگال كفّار و مشركين مكّه جان سالم بدر ببرد. او براى اين امرِ بسيار خطير، شايسته‌تر و جوانمردتر از على (ع) نيافت. آنگاه كه به على (ع) اين پيشنهاد را عرضه كرد، او با كمال اخلاص و صداقت و با دنيايى از شجاعت و جوانمردى جان خود را در طبق اخلاص گذاشت و براى نجات جان شريف نبى اكرم (ص) در بستر او خوابيد. اين شجاعت و دلاورى على (ع) بقدرى وصف‌ناپذيرا ست كه هر قلم رسا و زبان گويا از نگارش و گفتار در باره آن درمى‌ماند، كه اهل آسمان و زمين از اين شجاعت بى‌نظير مبهوت و متحير گشتند.
محمد جواد مغنيه در كتاب خود «فضائل الامام على (ع)» نقل كرده است كه: «روزى عايشه به پدرش افتخار ورزيد و گفت او «ثانى اثنين فى الغار» بود. (پدرم در غار يار و همراه رسول خدا بود.) يكى از اصحاب به او گفت: فرق بسيار است بين كسى كه به او گفته شد: «لا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهً مَعَنا» و كسى كه در بستر رسول خدا (ص) خوابيد و در حالى كه مى‌دانست بجاى رسول خدا (ص) كشته مى‌شود و خدا در شأن او اين آيه را نازل فرمود:
«وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرىِ نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاةِ اللَّهِ ...». «١» شجاعت على (ع) بى‌نظير است، شجاعتى است كه از مفهوم بسيار وسيعى برخوردار است، شجاعتى است كه با ايمان واقعى قرين است. هرگونه حركت و جنبش على (ع) زير مراقبت شديد قدرت ايمان است. شجاعت على (ع) دو شجاعت است: هم شجاعت برون است و هم شجاعت درون؛ هم توان ستيز و قوت قلب دارد و فنون رزمى مى‌داند و هم تملك نفس و چيرگى بر هوى را صاحب است. چه بسا كسانى از شجاعت و قدرت برخوردارند امّا بخاطر نداشتن تقواى الهى و غالب نيامدن بر هواهاى نفسانى، آن را در راههاى انحراف و رسيدن به اهداف و اغراض شخصى بكار مى‌گيرند. امّا