را پابرجا داشت ضربت على (ع) در اين روز بود. و خداوند خواست تا اين افتخار بى‌نظير نصيب على (ع) گردد و پيامبر گرامى اسلام (ص) و مسلمانان بدست على (ع) پيروز و سرافراز شوند.
شجاعت و فضيلت على (ع) در جنگ خيبر در يكى از جنگ‌هايى كه ديگران براى شكست دشمن و كسب پيروزى اسلام از على- (ع) البته به دستور پيامبر (ص)- پيشى جستند، جنگ با يهوديان خيبر بود كه سنگرها و دژهاى بسيار مستحكم داشتند و نفوذ كردن بر آنها كار ساده‌اى نبود. مسلمانان، اين دژها را محاصره كرده و تا چند روزباحمله‌هاى پى‌درپى، كارى از پيش نبردند. در يكى از روزها «ابوبكر» مأمور فتح گرديد و بهمراه سپاهى با پرچم سفيد پيش رفتند امّا پس از مدتى بدون نتيجه برگشتند. روز ديگر فرماندهى لشكر به عهده «عمر» واگذار شد. او نيز همانند ابوبكر بدون موفقيت برگشت و حتى طبرى «١» نقل مى‌كند كه پس از بازگشت از صحنه نبرد، با توصيف دلاورى و شجاعت فرمانده دژ «مرحب»، ياران پيامبر (ص) را مرعوب مى‌ساخت. اين وضع، پيامبر و سرداران اسلام را سخت ناراحت كرده بود. در اين لحظات پيامبر (ص)، افسران و دلاوران ارتش را گرد آورد و جمله ارزنده‌اى را كه در صفحات تاريخ ضبط است، فرمود:
«لأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ غَداً رَجُلًا يُحِبُّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يُحِبُّهُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ يَفْتَحُ اللَّهُ عَلى‌ يَدَيْهِ لَيْسَ بِفَرَّار» «٢»؛ اين پرچم را فردا بدست كسى مى‌دهم كه خدا و پيامبر را دوست دارد و خدا و پيامبر او را دوست مى‌دارند و خدا اين دژ را بدست او مى‌گشايد. او مردى است كه هرگز پشت به دشمن نكرده و از صحنه نبرد فرار نمى‌كند.