از كتاب خدا روى برگردانيم. و خداوند تعالى فرموده است: «اگر در چيزى خصومت كرديد، آن را به خدا و رسول بازگردانيد.» پس بازگرداندن آن به خدا اين است كه كتاب او را به داورى بپذيريم و بازگرداندن به رسول اين است كه سنّت او را بگيريم. پس اگر از روى راستى به كتاب خدا داورى كنند، ما از ديگر مردمان بدان سزاوارتريم، و اگر طبق سنت رسول (ص) حكميّت صورت پذيرد، ما بدان اولى‌تريم.
حضرت على (ع) وقتى كه در حضور گ امام على(ع) در نهج البلاغه ١٢٥ موضع‌گيرى على(ع) در شوراى خلافت ص : ١٢٣ روهى از كفّار قريش كه پس از معجزه رسول خدا (ص) ايمان نياورده و به آن حضرت نسبت سحر و كذب دادند، با شهامت و مردانگى از روى اخلاص به يگانگى خدا و نبوت محمّد (ص) اقرار كرد. امّا گروه قريش او را ملامت كرده و به رسول خدا (ص) گفتند، غير از اين (چون امام در آن زمان سن زيادى نداشت) كسى به تو ايمان نمى‌آورد! امام (ع) در اينجا يكى از فضايل و برجستگيهاى خود را در بيان حقايق، تمسك به قرآن مى‌داند و مى‌فرمايد:
«... وَ إِنّىِ لَمِنْ قَوْمٍ لَا تَأْخُذُهُمْ فِى اللَّهِ لَوْمَةُ لَائِمٍ، سِيَماهُمْ سِيَما الصّدِّقِينَ وَ كَلَامُهُمْ كَلَامُ اْلأَبْرَارِ، عُمَّارُ اللَّيْلِ وَ مَنَارُ النَّهَارِ، مُتَمَسّكُونَ بِحَبْلِ الْقُرْآنِ. يُحْيُونَ سُنَنَ اللَّهِ وَ سُنَنَ رَسُولِهِ لَا يَسْتَكْبِرُون وَلَا يَعْلُونَ، وَلَا يَغُلُّونَ وَلَا يُفْسِدُونَ. قُلُوبُهُمْ فِى الْجِنَانِ وَ أَجْسَادُهُمْ فِى الْعَمَلِ.» «١» ... همانا من از گروهى هستم كه در راه خدا از ملامتِ ملامت‌كنندگان باز نمى‌ايستند. آثار و نشانه درستكاران و گفتار و سخن نيك مردان را دارند. زنده‌داران شب و منار و نشانه‌هاى روزند. به ريسمان قرآن چنگ مى‌زنند و سنتهاى خدا و رسول او را زنده نگه مى‌دارند، تكبر نمى‌كنند و برترى‌جويى ندارند و خيانت و فساد نمى‌كنند. دل‌هايشان در بهشت و جسم‌هايشان در كار عبادت مشغول‌است.
پس از آنكه عليه عثمان فتنه و آشوب برپا شد و مردم بر او شوريدند و او را كشتند، سيل خروشان امّت اسلام براى بيعت با على (ع)، به سوى منزل او روانه شدند و از او تقاضاى پذيرش حكومت را نمودند. على (ع) با اينكه تمايلى به حكومت نداشت امّا