عقيل هر كدام از فرزندانم را مى‌توانيد ببريد. و رسول خدا (ص) على (ع) را با خود آورد.
اين داستان را مورخان به تفصيل آورده‌اند. «١» امّا تا چه اندازه اساس دارد، خدا بهتر مى‌داند. زيرا اگر قرار بود كه فقط براى تكفل باشد پس از اينكه على (ع) پا به سن گذاشت، بايد برمى‌گشت و در خانه پدر زندگى را ادامه مى‌داد. امّا على (ع) تا آخرين لحظات زندگى رسول خدا (ص) از او جدا نشد و پيوسته تحت تعليم و تربيت بى‌مانند او زندگى كرد و در خلوتگاههاى عبادت نيز به همراه رسول خدا (ص) بود. علاقه شديد پيامبر (ص) و طريقه رفتار او نسبت به على (ع) از همان دوران كودكى، بيانگر اين است كه رسول اكرم (ص) به على (ع) عنايت مخصوص داشته است، و تنها به خاطر حق‌شناسى از ابوطالب يا شركت در كفالت عائه‌اش نبوده است.
آنچه مهم است تربيت على (ع) درمكتب نبوت و بزرگ شدن او در خانه وحى است.
اين تربيب و آموزش از دوران كودكى على (ع) شروع شد و با استمرار زمانى تا آخرين لحظات زندگى پر بار نبى اكرم (ص) ادامه يافت. و همه مورخان و سيره‌نويسان در اين اتفاق نظر دارند. عنايت و توجه خاص رسول خدا (ص) نسبت به على (ع) از هر پدرى نسبت به فرزند بيشتر بود و شيوه‌اى را كه آن حضرت در تربيت و تعليم على (ع) در پيش گرفته بود، حكايت از مناسبات معنوى داشت. پرتوى از كلام امام در خ (ع) طبه قاصعه بسيارى از حقايق را روشن‌تر مى‌سازد كه مى‌فرمايد:
أَنَا وَضَعْتُ فِى الصِّغَرِ بِكَلَاكِلِ الْعَرَبِ وَ كَسَرْتُ نَوَاجِمَ قُرُونِ رَبِيعَةَ وَ مُضَرَ. وَقَدْ عَلِمْتُمْ مَوْضِعِى مِن رَسُولِ اللَّهِ صَلّى اللَّه عَلَيْهِ و آلِهِ بِالْقَرَابَةِ الْقَرِيبَةِ، وَ الْمَنْزِلَةِ الْخَصِيصَةِ. وَ ضَعَنِى فِى حِجْرِهِ وَ أَنَا وَلَدٌ يَضُمُنِى إلَى صَدْرِهِ، و يَكْنُفُنِى فِى فِرَاشِهِ، وَ يُمِسُّنِى جَسَدَهُ وَ يُشِمُّنِى عَرْفَهُ. وَ كَانَ يَمْضُغُ الشّى‌ءَ ثُمَّ يُلْقِمُنِيهِ. وَمَا وَجَدَ لِى كِذْبَةً فِى قَوْلٍ، وَلَا خَلْطَةً فِى فِعْلِ. وَلَقَدْ قَرَنَ اللَّهُ بِهِ صَلّى اللَّهُ عَلَيْهِ و آلِه مِنْ لَدُنْ أَنْ كَانَ فَطِيما أَعْظَم مَلَكٍ مِنْ مَلَائِكَتِهِ يَسْلُكُ بِهِ طَريِقَ الْمَكَارِمِ، وَ مَحَاسِنَ أَخْلَاقِ الْعَالَمِ لَيَلَهُ وَ نَهَارَهُ.
وَلَقَدْ كُنْتُ أَتَّبِعُهُ اتّبَاعَ الْفَصِيلِ اثَرَ أُمِّهِ يَرْفَعُ لِى فِى كُلِّ يَوْمٍ مِنْ أَخْلَاقِهِ عَلَماً وَ يَأْمُرُنِى‌