ضرار گفت: «حزن مَنْ ذُبح ولدها فى حجرها»؛ اندوه من بر على، اندوه مادرى است كه فرزندش را در آغوش سر بريده باشند! «١» علامه حلّى رحمة اللَّه عليه در بُعد عبادى حضرت مى‌گويد:
«على (ع) در حال نماز، تير از بدنش كشيده مى‌شد؛ زيرا او در اين حالت بطور كلى از همه چيز صرف نظر كرده و فقط متوجه ذات بارى‌تعالى بود و امام زين‌العابدين (ع) كه در شب و روز (به نقل روايات) هزار ركعت نماز بجاى مى‌آورد، مى‌گفت: عبادت من كجا و عبادت على كجا! اما كاظم (ع) فرموده است كه آيه شريفه:
«... تَرَا هُمْ رُكَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوَاناً سِيَماهُمْ فِى وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ ...» «٢» در مورد اميرمؤمنان على (ع) نازل شده است كه در صفين سرگرم نبرد با دشمن بود. در حاليكه در بين دو سپاه مراقب خورشيد نيز بود. ابن‌عباس گفت: حال كه وقت نماز نيست، ما اكنون مشغول جنگيم. على (ع) فرمود: جنگ ما با آنها برسر چيست؟ مگر نه اينكه با آنها بخاطر نماز مى‌جنگيم!» «٣» على (ع) در ايمان به خدا و پذيرفتن اسلام محمدى پيشاپيش همگان بود. او در دفاع از همين اسلام و حمايت از مبلغ راستين اسلام و تلاش و جدّيت در اجراى احكام الهى حتى در سخت‌ترين شرايط و ترسناك‌ترين مواضع، پيشتاز همگان بود. او در اخلاص و وفادارى و صفاى باطن و پاكى روح، گوى سبقت را از ديگران ربوده بود و اين مسير را تا نقطه اعلاى آن درنورديده بود و تمام مدارج عاليه و كمالات بشرى را كسب كرده بود، كه واقعيت‌هاى تاريخى اين حقيقت را گواهى مى‌دهند. نمونه‌اى از آن را كه در روايت آمده است مى‌خوانيم:
«دو ناقه فربه به رسول خدا (ص) هديه شد، به اصحابش گفت: هر كدام از شما دو ركعت نماز به جاى آورد و توجهى به امور دنيا ننمايد و خاطرش با افكار دنيا مشغول‌