قَدْ جَعَلَ اللَّهُ الْاسْتِغْفارَ سَبَباً لِدُرُورِ الرِّزْقِ وَ رَحْمَةِ الْخَلْقِ ... فَرَحِمَ اللَّهُ امْرَأً اسْتَقْبَلَ تَوْبَتَهُ وَاسْتَقالَ خَطيئَتَهُ وَ بادَرَ مَنِيَّتَهُ! «١» خداوند استغفار را سبب فزونى روزى و رحمت بر آفريده خود قرار داده است.
رحمت خدا بر كسى باد كه روى به توبه آورد و از گناهان خود طلب عفو كند و از مرگ خود استقبال.
٣١٧- سرمايه اميد عَجِبْتُ لِمَنْ يَقْنَطُ وَ مَعَهُ الْاسْتِغْفارُ. «٢» در شگفتم از كسى كه استغفار را به همراه دارد و در اين حال به نااميدى مى‌گرايد.
٣١٨- گريز به سوى او وَ فِرُّوا الَى اللَّهِ مِنَ اللَّهِ. «٣» و از «غضب» خدا به «رحمت» او پناه ببريد.
٣١٩- عطر استغفار تَعَطَّرُوا بِالْاسْتِغْفارِ لا تَفْضَحْكُمْ رائِحَةُ الذُّنُوبِ «٤» (روح) خود را با استغفار معطّر كنيد تا بوى بدِ گناهان، شما را نرنجاند.