٧١١- عدالت علوى‌ وَاللَّهِ لَوْ أُعْطِيتُ الْأَقالِيمَ السَّبْعَةِ بِمَا تَحْتَ أَفْلاكِهَا، عَلَى‌ أَنْ أَعْصِىَ اللَّهَ فِى نَمْلَةٍ أَسْلُبُهَا جِلْبَ شَعِيرَةٍ مَا فَعَلْتُهُ. «١» به خدا سوگند! اگر اقليمهاى هفتگانه با آنچه در زير آسمانها است به من دهند كه خداوند را با گرفتن پوست جوى از دهان مورچه‌اى نافرمانى كنم، هرگز نخواهم كرد.
عزّت نفس‌ ٧١٢- بازداشتن نفس از پستى‌ها وَ اكْرِمْ نَفْسَكَ عَنْ كُلِّ دَنِيَّةٍ وَ انْ ساقَتْكَ الَى الرَّغائِبِ. «٢» نفس خويش را از پستى‌ها بازدار، هر چند تو را به آنچه خواهانى برساند.
٧١٣- مصونيت نفس‌ النَّفْسُ الْكَريمَةُ لا تُؤَثِّرُ فيهَا النَّكَباتُ. «٣» بدبختى‌ها در نَفْس بزرگ منش اثرگذار نباشد.
٧١٤- ثمره پرداخت به عيوب خويش‌ اشْتِغالُكَ بِمَعايِبِ نَفْسِكَ يَكْفيكَ الْعارَ. «٤» پرداختن به عيب‌هاى خودت، تو را از ننگ بركنار مى‌دارد.