يُخَلِّى بَيْنَ نَفْسِهِ وَ بَيْنَ لَذَّتِها فِيما يَحِلُّ وَ يَجْمُلُ. «١» مؤمن را سه ساعت است: ساعتى كه در آن با پروردگارش به راز و نياز است و ساعتى كه در آن زندگانى خود را كارساز است و ساعتى كه در حلال و نيكو با لذّت نفس دمساز است.
٨٩٠- مؤمن راستين‌ وَ انّى‌ لَعَلى‌ بَيِّنَةٍ مِنْ رَبّى‌ وَ مِنْهاجٍ مِنْ نَبِيّى‌، وَ انّى‌ لَعَلَى الطَّريقِ الْواضِحِ. «٢» همانا من بر دليل روشن پروردگارم و بر راه آشكار پيامبر راه مى‌روم و در راهى روشن قرار دارم.
٨٩١- روزگارى كه تنها مؤمنان ناب نجات مى‌يابند وَ ذلِكَ زَمانٌ لا يَنْجُو فِيهِ الَّا كُلُّ مُوْمِنٍ نُوَمَةٍ. انْ شَهِدَ لَمْ يُعْرَفْ وَ انْ غابَ لَمْ يُفْتَقَدْ. «٣» [از روزگار نيامده‌اى سخن مى‌گويم‌] و آن زمانى است كه جز مؤمن ناب و ناياب و گمنام را، راه نجاتى نخواهد بود. هم او كه چون به صحنه درآيد كسى او را نشناسد، و اگر نباشد، كسى سراغش را نگيرد.
٨٩٢- مؤمن و پندگيرى‌ انَّ الْمُؤْمِنَ إِذا نَظَرَ اعْتَبَرَ. «٤»