دلها نيز همچون كالبدها خسته مى‌گردد، براى آسايش دل، در پى حكمت‌هاى نو و طرفه برآييد.
٨٤٤- رعايت حال دل‌ إِنَّ لِلْقُلُوبِ إِقْبَالًا وَ إِدْبَاراً؛ فإِذَا أَقْبَلَتْ فَاحْمِلُوهَا عَلَى النَّوَافِلِ، وَ إِذَا أَدْبَرَتْ فَاقْتَصِرُوا بِهَا عَلَى الْفَرَائِضِ. «١» دل آدمى گاه روى مى‌آورد و گاه روى برمى‌تابد. چون روى آورد به مستحباتش واداريد و چون روى برتافت به واجبات بسنده كنيد.
٨٤٥- تا توانى دلى به دست آور مَا مِنْ احَدٍ اوْدَعَ قَلْباً سُرُوراً الَّا وَ خَلَقَ اللَّهُ لَهُ مِنْ ذلِكَ السُّرُورِ لُطْفاً. «٢» كسى كه دلى را شاد كند خداوند عوض آن لطف و معنويتى را برايش مى‌آفريند.
٨٤٦- بيمارى دل‌ أَلَا وَ إِنَّ مِنَ الْبَلَاءِ الفَاقَةَ، وَ أَشَدُّ مِنَ الْفَاقَةِ مَرَضُ الْبَدَنِ وَ أَشَدُّ مِنْ مَرَضِ الْبَدَنِ مَرَضُ الْقَلْبِ. «٣» آگاه باشيد! فقر يكى از بلاهاست و بدتر از آن بيمارى بدن است، و از آن بدتر بيمارى قلب است. [منظور امام از بيمارى قلب فساد اخلاق و انحراف عقيده است.]