پُرگويى، حكيم را مى‌لغزاند و بردبار را به ستوه مى‌آورد.
٢- مَنْ اكْثَرَ اهْجَرَ. «١» پرگو، بيهوده‌گو مى‌شود.
٦٠٨- فوايد كم‌گويى‌ قِلَّةُ الْكَلامِ يَسْتُرُ الْعُيُوبَ وَ يُقَلِّلُ الذُّنُوبَ. «٢» كم‌گويى، عيب‌ها را مى‌پوشاند و از گناهان مى‌كاهد.
٦٠٩- سخن فرهيختگان‌ انَّ كَلامَ الْحُكَماءِ اذا كانَ صَواباً، كانَ دَوآءً، وَ اذا كانَ خَطَأً، كانَ داءً. «٣» سخن حكيمان، درستش دارو و نادرستش بيمارى است.
٦١٠- عفّت كلام‌ ايَّاكَ انْ تَذْكُرَ مِنَ الْكَلامِ ما يَكُونُ مُضْحِكاً وَ انْ حَكَيْتَ ذلِكَ عَنْ غَيْرِكَ. «٤» بپرهيز از آنكه در سخنت چيزى خنده‌دار آرى، هر چند به نقل از ديگرى باشد.
٦١١- علائم روانى‌ ما أَضْمَرَ أَحَدٌ شَيْئاً الَّا ظَهَرَ فى‌ فَلَتاتِ لِسانِهِ وَ صَفَحاتِ وَجْهِهِ. «٥» هيچ كس چيزى را در دل نهان نكرد، جز آن كه در سخنان بى‌انديشه‌اش آشكار و در