بنده بايد از پروردگارش بترسد، خيرخواه خود باشد و پيش از رسيدن مرگ توبه كند و بر شهوتش چيره شود.
٢٨٤- اين چنين تقوايى داشته باشيد اتَّقُوا اللَّهَ تَقِيَّةَ مَنْ شَمَّرَ تَجْرِيداً، وَجَدَّ تَشْميراً، و أَكْمَشَ فى‌ مَهَلٍ، وَ بادَرَعَنْ وَ جَلٍ، وَ نَظَرَ فى كَرَّةِ الْمَوْئِلِ، وَ عاقِبَةِ الْمَصْدَرِ، وَ مَغَبَّةِ الْمَرْجِعِ. «١» تقواى الهى پيشه كنيد، همچون كسى كه از همه وابستگى‌ها برهد، دامن همت به كمر زند، چالاك و كوشا باشد و در فرصت زندگى، بينا و سبك راه سپرد و در كار خير پيشى گيرد و در بازگشت به پناهگاه خويش بنگرد و به پايان كارها كه بازگشت به سوى پروردگار است چشم دوزد.
٢٨٥- پرهيزگاران‌ الْمُتَّقُونَ ... مَشْيُهُمُ التَّواضُعُ ... وَ مَلْبَسُهُمُ الْاقْتِصادُ ... وَ مَنْطِقُهُمُ الصَّوابُ. «٢» پرهيزگاران راه رفتنشان با فروتنى، پوشاكشان با ميانه‌روى است، و منطقى استوار دارند.
٢٨٦- سيماى پرهيزگاران‌ (الْمُتَّقُونَ) عُمَّارُ اللَّيْلِ وَ مَنارُ النَّهارِ. «٣» پرهيزگاران، شب زنده‌داران در شب و روشنى بخشان روزند.