به احترام پدر و معلّمت از جاى برخيز. اگر چه فرمانروا باشى.
١١٠- ادب آموزى از ديگران‌ اسْتَقْبِحْ مِنْ نَفْسِكَ ما تَسْتَقْبِحُ مِنْ غَيْرِكَ. «١» آنچه براى ديگران زشت مى‌دانى براى خود نيز زشت بدان.
اسراف‌ ١١١- ريخت و پاش ناميمون‌ الا وَ انَّ اعْطاءَ الْمالِ فى‌ غَيْرِ حَقِّهِ تَبْذيرٌ وَ اسْرافٌ وَ هُوَ يَرْفَعُ صاحِبَهُ فِى الدُّنْيا وَ يَضَعُهُ فِى الْاخِرَةِ وَ يُكْرِمُهُ فِى النَّاسِ وَ يُهينُهُ عِنْدَ اللَّهِ. «٢» آگاه باشيد كه بخشيدن مال (بيت‌المال) در مورد ناشايست، اسراف و تبذير است و اسراف گرچه صاحبش را در دنيا بالا مى‌برد ولى در آخرت ساقطش مى‌نمايد. و در ميان مردم عزيز مى‌دارد ولى در نزد خدا پست و خوارش مى‌سازد.
اصلاح‌ ١١٢- ارزش اصلاح ميان دو نفر ... صَلاحُ ذاتِ الْبَيْنِ أَفْضَلُ مِنْ عامَّةِ الصِّلاةِ وَالصِّيامِ. «٣» آشتى دادن ميان مردمان از همه نماز و روزه [مستحبّى‌] بهتر است.